του Δημήτρη Στεργιούλη
Επίτιμου Διευθυντή
του 2ουΔημοτικού Σχολείου Κιάτου
«ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ»

O βασιλιάς της Αιγύπτου Φαρούκ, τον οποίον εκθρόνισε ο Νάσερ, εκτός του ότι ήταν μανιώδης χαρτοπαίκτης, διακρινόταν για το χιούμορ του και το ευφυές των σχολίων του.
Ρωτήθηκε κάποτε από δημοσιογράφο πώς βλέπει το μέλλον της βασιλείας ανά τον κόσμο και απάντησε ως εξής.
«Σε λίγα χρόνια πέντε θα είναι οι βασιλιάδες στην ανθρωπότητα. Οι τέσσερες ρηγάδες της τράπουλας και η βασίλισσα της Αγγλίας.
Πέρασαν από τότε πάνω από εξήντα πέντε χρόνια. Και κατά πως δείχνουν τα πράγματα η «φαρούχειος ρήση», προϊόντος του χρόνου πραγματώνεται
Σήμερα οι ανά τον κόσμο βασιλιάδες αριθμούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού. Όλοι τους σχεδόν είναι απολιθώματα παλιότερων καιρών , απογυμνωμένα από κάθε εξουσία, απλά διακοσμητικά στοιχεία. Εξαίρεση, βέβαια , αποτελεί η βασίλισσα της Αγγλίας Ελισάβετ.
Η κυρία αυτή γιορτάζει φέτος τα εξήντα χρόνια από την ανάρρησή της στο θρόνο. Κι εκεί στο Μπάκιγχαμ, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, σκαρφίστηκαν να διοργανώσουν , το καλοκαίρι που θα μας έρθει, μία έκθεση με τα κοσμήματα της βασίλισσας. Γίνεται λόγος για καρφίτσες με πάνω από χίλια διαμάντια και πάει λέγοντας.
Το οξύμωρο στην όλη υπόθεση είναι ότι η προκλητική αυτή έκθεση λαμβάνει χώρα σε μια περίοδο που η ανεργία, η φτώχεια και η δυστυχία πλήττουν όλο και ευρύτερα στρώματα του αγγλικού λαού.
Αλλά σπάνια συναντά κανείς το συναίσθημα της συμπόνιας στους γαλαζοαίματους και ειδικά στην Ελισάβετ των Άγγλων.
Ίσως αναρωτηθεί κανείς γιατί επικεντρώνομαι ειδικά στην Ελισάβετ και αφοριστικά αποφαίνομαι ότι απουσιάζει από την προσωπικότητά της η συμπόνια.
Εκ πρώτης όψεως το ερώτημα είναι εύλογο, και για άρση κάθε αμφιβολίας, εν προκειμένω, παραπέμπω κάθε ενιστάμενο επί του ισχυρισμού μου να αναζητήσει και να μελετήσει τις εκκλήσεις των Πανελλήνων, αλλά και πολλών προσωπικοτήτων διαφόρων εθνικοτήτων και εγνωσμένου κύρους, προς την αγγλική κυβέρνηση για να δοθεί χάρη στον Εθνομάρτυρά μας Ευαγόρα Παλληκαρίδη, που οι Άγγλοι αποικιοκράτες καταδίκασαν σε θάνατο, για την πατριωτική του δράση . Γιατί αρνήθηκε να αναγνωρίσει τη δεσποτεία των Άγγλων στο νησί του, την Κύπρο.
Ωσαύτως κάθε ενιστάμενο τον παραπέμπω να μελετήσει προσεκτικά το κείμενο της επιστολής που απηύθυνε ο αείμνηστος Μιλτιάδης Παλληκαρίδης στον Άγγλο Κυβερνήτη της Κύπρου στρατηγό Χάρτιγκ, καθώς και την αίτηση χάριτος των δικηγόρων του Ευαγόρα Παλληκαρίδη προς την Ελισάβετ.
Κι όμως αυτή η άκαρδη γυναίκα αρνήθηκε να δώσει χάρη σ΄ ένα δεκαοκτάχρονο παιδί, μαθητή Γυμνασίου, που ξεκίνησε τη ζωή του πλάθοντας χρυσόνειρα για τη λευτεριά της πατρίδας του. Αρνήθηκε να δώσει χάρη σ΄ένα ποιητικό ταλέντο, που , αν ζούσε, σήμερα θα συγκαταλέγονταν στις μεγάλες ποιητικές μορφές της εποχή μας
. Στην περίπτωση του Ευαγόρα Παλληκαρίδη δεν έχουμε μόνον μία εκ προθέσεως ανθρωποκτονία , που διέπραξαν οι Άγγλοι, αλλά και μια τεραστίων διαστάσεων πνευματοκτονία.
Και «η μεγάλη άνασσα » , αντί να κάνει χρήση των συνταγματικών της προνομίων εν προκειμένω και παρά τη διεθνή κατακραυγή παρέμεινε ψυχρή και αδιάφορη. Συνετέλεσε με τη στάση της σε ένα έγκλημα Το κρίμα στο λαιμό της.
Φαντάζομαι σήμερα να έχει συνειδητοποιήσει ότι έχει υπερβεί το 85 έτος της ηλικίας της. Οσονούπω θα εξοφλήσει το κοινό ανθρώπινο χρέος .
Σε κάθε περίπτωση ένα είναι βέβαιο. Κανένα από τα κοσμήματά της , που θα εκθέσει το προσεχές καλοκαίρι, δεν θα την συνοδεύσει ούτε στην «εν τάφω παραμονή» ούτε « στην πέραν του τάφου ζωή».
Δεν θα παρουσιασθεί ενώπιον του Θεού , η κυρία αυτή, με διαμαντένιες καρφίτσες και διαδήματα, αλλά κρατώντας στα χέρια τη θηλιά του Παλληκαρίδη, του Καραολή και του Δημητρίου.
Και μιας και είμαι δάσκαλος οφείλω μια προτροπή στην βασίλισσα Ελισάβετ.
Σε κάποια από τα βασιλικά ενδιαιτήματα ας αναγράψει «πηχιαίοις γράμμασι» το στίχο του Μεγάλου Έλληνα ποιητή Κωστή Παλαμά.
«Στον πόλεμο για να χτυπήστε πολεμάρχοι στα ίδια τα κορμιά σας ακονίστε τα σπαθιά»
Ποιος ξέρει ! Μπορεί ο στίχος αυτός να φανεί πολύ χρήσιμος στα εγγόνια της.

Κατά τα άλλα «άξιος ο μισθός της».-

Vre pedia, sen katalabeno pos ta katafernoyn avtoi oi anthropoi

na min plironou tous forous; Ego exo ena mikromagazo kai to FPA plirono kathe fora einai 300 – 400 euro.

Apo tin Eforia sinehia pernoun tilefono min toixon ksehaso kai den pliroso to FPA.
Pos ginete avto; Iparhi mono mia apantisi, kai nomizo oti tin kseroyme
oloi.

Του Δημήτρη Στεργιούλη
Επίτιμου Διευθυντή
2ου Δημοτικού Σχολείου Κιάτου
«ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ»

Γεννήθηκα και έζησα τα παιδικά μου χρόνια στα Βραγκιανά των Θεσσαλικών Αγράφων, χωριό κακοτράχαλο και άγονο , δύσβατο και δυσπρόσιτο με τα σπίτια του σκορπισμένα σε πλαγιές και γούπατα, σε ραχούλες και ισιώματα, σε λαγκαδιές και ξέφωτα, σε λογγές και διάσελα.
Στο Σχολείο του χωριού μου έμαθα και τα πρώτα γράμματα σε καιρούς δύσκολους και χαλεπούς. Όταν γράφτηκα στην Πρώτη Δημοτικού , το Σεπτέμβρη του 1952, δεν είχαν συμπληρωθεί ούτε δύο χρόνια από τη λήξη του εμφύλιου σπαραγμού. Η φτώχεια και η δυστυχία μάστιζε το χωριό μου.
Κι όμως εκείνα τα δύσκολα , αλλά όμορφα μαθητικά χρόνια, τα αναπολώ με βαθιά συγκίνηση σήμερα. Νοσταλγικά θυμάμαι τη σχολική χρονιά 1956-1957, που ήμουν μαθητής της Πέμπτης τάξης στο Σχολείο της γενέτειράς μου. Ήταν η χρονιά που ήρθε νεοδιόριστος δάσκαλος στο χωριό μας, νεαρός στην ηλικία, λιγνός , καλοσυνάτος με βλέμμα σπινθηροβόλο και διαπεραστικό.
Εκείνος ο δάσκαλος μάς συνέπαιρνε με τη διδασκαλία του. Μιλούσε κατ’ ευθείαν στην ψυχή μας.. Κάθε ημέρα εύρισκε το χρόνο να μας κάνει Ιστορία και μας μιλούσε για τους προγόνους μας , τους ήρωες και τους μάρτυρες του έθνους μας. Μας μιλούσε με πάθος για τον Ελληνικό Κυπριακό Λαό που αγωνιζόταν ηρωικά την εποχή εκείνη μέσα από τις τάξεις της θρυλικής Ε.Ο.Κ.Α. για να αποτινάξει το ζυγό της αγγλοκρατίας.
Μας μιλούσε για το Μακάριο και τον Κυπριανό και τα μάτια του σπίθιζαν Τους προσομοίαζε με τον Παπαφλέσσα , τον Παλαιών Πατρών Γερμανό και το Γερμανό Καραβαγγέλη. Μας έκανε λόγο για το Διγενή και τα στήθη του φούσκωναν από περηφάνια. Ανδρούτσο της Κύπρου τον αποκαλούσε. Τα παλληκάρια της Ε.Ο.Κ.Α. τα παρομοίαζε με εκείνα του Κατσαντώνη, του Καραϊσκάκη και του Μπουκουβάλα, περίσημων και θρασυκάρδιων κλεφτών, που στα χρόνια της τουρκοκρατίας έδρασαν και στην περιοχή του χωριού μας.
Εκείνος ο δάσκαλος έφερε και το πρώτο ραδιόφωνο στο χωριό μας, που λειτουργούσε με μια μεγάλη μπαταρία . Το ραδιόφωνο το είχε εγκατεστημένο στο δωματιάκι που είχε το διδακτήριο του Σχολείου μας από κατασκευής προορισμένου για κατοικία του δασκάλου.
Το ραδιόφωνο εκείνο έσπασε την απομόνωση του χωριού μου. Μαθαίναμε τι γινόταν στον «έξω κόσμο», όπως έλεγαν οι συγχωριανοί μου. Αλλά δεν ήταν και λίγες οι φορές που χρησιμοποιήθηκε το ραδιόφωνο και ως ψυχαγωγικό μέσο για εμάς τα σχολιαρούδια.
Ο δάσκαλός μας γνώριζε τις ημέρες της εβδομάδας, αλλά και τις ώρες που το ραδιόφωνο θα έβαζε δημοτικά τραγούδια .Τότε άνοιγε το παράθυρο του δωματίου του, μεγάλωνε την ένταση του ραδιόφωνου , βγαίναμε στο προαύλιο πιανόμασταν χέρι-χέρι κι ο δάσκαλος μας μάθαινε να χορεύουμε στους ρυθμούς του Τσάμικου, του Καλαματιανού και του Συρτού.
Τα κλέφτικα τραγούδια συνέπαιρναν το δάσκαλό μας. «Είναι τραγούδια της λεβεντιάς και της παλικαριάς» μας έλεγε ∙ «είναι τραγούδια ηρωικά». Και δεν παρέλειπε να μας τονίζει κάθε φορά ότι ο τόπος μας γέννησε πολλούς ήρωες κι αν χρειαστεί θα ξαναγεννήσει άλλους τόσους κι ακόμα περισσότερους . .
Κάθε φορά που μιλούσε ο δάσκαλός για την Ιστορία μας, τους ήρωές μας και τους μάρτυρες της πίστης μας κρεμόμουν από τα χείλη του. Τα πατριωτικά του κηρύγματα με έθελγαν, τα απομνημόνευα με καταπληκτική ευχέρεια και εβδομάδες αργότερα ήμουν σε θέση να τα ανασύρω αυτολεξεί από τη μνήμη μου.
Και σήμερα ακόμη θυμάμαι αυτούσια ολόκληρα κομμάτια από τα πατριωτικά κηρύγματα του δασκάλου μου. Φαίνεται ότι η παρέλευση πενήντα δυο χρόνων δεν μπόρεσε να τα εξαλείψει από τη μνήμη μου.
Στις αρχές του Δεκέμβρη του ΄56 ο δάσκαλος μάς ανακοίνωσε ότι θα πρέπει το Σχολείο μας να γιορτάσει τη φετινή χρονιά την Εθνική Επέτειο της 25ης Μαρτίου 1821 μεγαλοπρεπώς. Γι’ αυτό επιβάλλεται από τώρα να αρχίσουμε την προετοιμασία.
Θα ανεβάσουμε επί σκηνής δύο πατριωτικά θεατρικά έργα Το ένα έχει σχέση με τη μάχη της Αλαμάνας και το άλλο με το αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. Και χωρίς να χάσει χρόνο κάλεσε στην έδρα του το μαθητή της Στ΄ τάξης Σ.Μ. και του είπε. «Πάρε αυτό το βιβλίο και όπου συναντάς το όνομα «Διάκος» θα γράφεις στο τετράδιό σου το κείμενο που ακολουθεί. Θα σταματάς το γράψιμο όταν συναντάς άλλο όνομα και θα ξαναρχίζεις να γράφεις όταν συναντάς πάλι το όνομα «Διάκος» . Αυτόν τον τρόπο γραψίματος θα ακολουθήσεις από την αρχή μέχρι το τέλος του βιβλίου. Κάθισε τώρα και μέχρι αύριο το πρωί θα πρέπει να έχεις τελειώσει το γράψιμο και να φέρεις το βιβλίο στο Σχολείο».
Μετά ο δάσκαλος φώναξε το όνομά μου. Σηκώθηκα από το θρανίο και τον πλησίασα. « Εσύ θα υποδυθείς το Χάρτιγκ. Ό,τι είπα στο Σωτήρη. ισχύουν και για σένα . Εξηγήσεις και διευκρινίσεις δε χρειάζεσαι. Πάρε τώρα το βιβλίο και κάθισε»..
Σε δυο εβδομάδες είχαμε γράψει τους ρόλους μας. Στους μαθητές της Ε΄ και Στ΄ τάξης που δεν θα συμμετείχαν στα θεατρικά έργα ο δάσκαλος ανάθεσε ποιήματα. Η εντολή που μας έδωσε ρητή , άγραφος νόμος θα μπορούσε να πει κανείς. Θα έπρεπε μέσα στις διακοπές των Χριστουγέννων να μάθουμε «απ’ έξω και ανακατωτά» τους ρόλους μας.
Οι χριστουγεννιάτικες διακοπές τελείωσαν, το σχολείο άρχισε την επαναλειτουργία του, ο δάσκαλος μάς ανακοίνωσε ότι κάθε Δευτέρα-Τετάρτη και Παρασκευή και με το πέρας των μαθημάτων οι μαθητές της Ε΄ τάξης θα παραμένουν στο διδακτήριο για να κάνουμε τις πρόβα. Τις υπόλοιπες ημέρες της εβδομάδας θα παρέμειναν για πρόβα οι μαθητές της Στ΄.
Οι ημέρες περνούσαν. Φθάσαμε στα τέλη Φεβρουαρίου και με το δάσκαλό μας σε θέση σκηνοθέτη η θεατρική μας απόδοση ήταν καταπληκτική. Μπήκαμε στο Μάρτη και στην όλη διαδικασία είχαν εμπλακεί και οι γονείς μας, που έπρεπε να φροντίσουν για τις στολές που θα φορέσουμε.
Ξημέρωσε η 14η Μαρτίου 1957. Ξύπνησα πρωί και ετοιμάστηκα για το Σχολείο. Το σπίτι μου ήταν έξω από το χωριό στην τοποθεσία Μάντζερες και για να φτάσω στο Σχολείο χρειαζόμουν μισή και πλέον ώρα.
Πέρασα από την τοποθεσία Σταυρός κι εκεί περίμενα τα παιδιά που έμειναν στο συνοικισμό Ραΐνιστα. Κι όταν αυτά κατέφθασαν συνεχίσαμε την πεζοπορία μας για το Σχολείο. Σε λίγα λεπτά βρισκόμασταν στο εξωκλήσι του Αϊ-Νικόλα, ακριβώς απέναντι από το χωριό, οπότε άρχισε να χτυπά πένθιμα η καμπάνα του Αϊ-Δημήτρη.
Κοντοσταθήκαμε για λίγο για να σκεφτούμε ποιος χωριανός μας πέθανε . Επειδή ο καθένας μας έλεγε όποιο όνομα του κατέβαινε αντιληφθήκαμε ότι κάθε περαιτέρω σκέψη θα επιμήκυνε το χρόνο μετάβασής μας στο Σχολείο και υπήρχε πιθανότητα να φτάσουμε σ’ αυτό καθυστερημένα. Κι αν θα άρχιζε το μάθημα ο δάσκαλος θα μας μάλωνε.
Γι’ αυτό επιταχύναμε το βηματισμό μας και βρισκόμασταν στο σχολικό προαύλιο την ώρα που χτυπούσε το κουδούνι .
Παραταχθήκαμε κατά τάξη και τριάδες, έγινε η πρωινή προσευχή και με την ολοκλήρωσή της ο δάσκαλός μας δεν έδωσε εντολή να περάσουμε στην αίθουσα, αλλά μας ανακοίνωσε ότι «εν παρατάξει» θα πάμε στον Αϊ- Δημήτρη, καθεδρικό Ναό του χωριού μας .Η απόσταση του Ναού από το Σχολείο μικρή, γι’ αυτό φθάσαμε εκεί πολύ γρήγορα.
Ο Ιερέας του χωριού μας, ο σεβάσμιος παπα-Ματθαίος και η γιαγιά η Σαββούλα η εκκλησάρισσα (νεωκόρος) μας περίμεναν έξωθεν του Ναού στα πέτρινα πεζούλια καθισμένοι.
Εισήλθαμε στο Ναό. Ο δάσκαλος ανέβηκε στο στασίδι του ψάλτη και ο παπα-Ματθαίος μπήκε στο Ιερό. Φόρεσε το πετραχήλι του, είπε το «Ευλογητός ο Θεός ημών…», πήρε το θυμιατό , στάθηκε στο μέσον της Ωραίας Πύλης και άρχισε να αναπέμπει επιμνημόσυνη δέηση για ανάπαυση της ψυχής «του δούλου του Θεού Ευαγόρα».
Αντιλήφθηκα αμέσως ότι ο άνθρωπος που πέθανε λεγόταν Ευαγόρας. Για τον Ευαγόρα λοιπόν χτυπούσε πένθιμα η καμπάνα του χωριού μου. Πρώτη φορά άκουγα τέτοιο όνομα. Όσο όμως κι αν βασάνιζα το μυαλό μου δε μπορούσα να εντοπίσω συγχωριανό μου με αυτό το όνομα.
Η απορία μου έμελλε να λυθεί σε μικρό χρονικό διάστημα. Αφού λοιπόν ολοκληρώθηκε η επιμνημόσυνη δέηση και πριν ο Ιερέας πει το «Δι’ ευχών» ο δάσκαλος, σκυθρωπός και φανερά στενοχωρημένος , ανέβηκε μέχρι το δεύτερο ξύλινο σκαλοπάτι του δεσποτικού θρόνου, όπου και στάθηκε. Για δευτερόλεπτα αγκάλιασε με το βλέμμα του όλους τους μαθητές του και ύστερα άρχισε το λόγο του.
Πύρινος ο λόγος του φλογερού εκείνου δάσκαλου. Θυμάμαι, λες και ήταν χθες , πως άρχισε την ομιλία του.
« Αγαπητά μου παιδιά,
Συγκεντρωθήκαμε σήμερα στον ιερό τούτο χώρο για να προσευχηθούμε υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του 18/χρονου μαθητή του Ελληνικού Γυμνασίου της Πάφου Ευαγόρα Παλληκαρίδη., που κρέμασαν οι δόλιοι και καταχθόνιοι ‘ Αγγλοι αποικιοκράτες τα μεσάνυχτα της χθες προς σήμερον στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας , της πρωτεύουσας της Κύπρου μας, με εντολή του αιμοσταγούς τυράννου , του ξετσίπωτου εγκληματία Χάρτιγκ..
Την εκτέλεση του μαθητή Ευαγόρα Παλληκαρίδη γνωστοποίησε στο Πανελλήνιο σήμερα το πρωί ο ραδιοφωνικός σταθμός Αθηνών»
Όταν άκουσα από το στόμα του δασκάλου μου ότι ο Χάρτιγκ είναι ξετσίπωτος εγκληματίας και ότι αυτός έδωσε εντολή για να κρεμάσουν το μαθητή Ευαγόρα Παλληκαρίδη κρύος ιδρώτας με περιέλουσε. Τα γόνατά μου λύθηκαν, οι αρμοί του σώματός μου παρέλυσαν . Ένιωσα να χάνω το έδαφος κάτω από τα πόδια μου.
Ο δάσκαλός μας συνέχιζε τον πύρινο λόγο του, αλλά εγώ δεν είχα το κουράγιο να τον παρακολουθήσω. Αποτραβήχτηκα σ΄ ένα στασίδι . Κάθισα, έσκυψα το κεφάλι , κάλυψα με τις παλάμες των χεριών μου το πρόσωπό μου και ξέσπασα σε κλάμα βουβό.
Τα συναισθήματα που πλημμύριζαν το είναι μου ανάμεικτα. Ένιωθα μεγάλο πόνο για το θάνατο του Ευαγόρα Παλληκαρίδη και ταυτόχρονα απέραντη αγάπη για το πρόσωπό του, μίσος απύθμενο για το Χάρτιγκ και τους ΄Αγγλους αποικιοκράτες, ενοχές και αηδία για τον εαυτό μου , που αβασάνιστα, χωρίς προηγούμενη πληροφόρηση και περίσκεψη, δέχτηκα να υποδυθώ το ρόλο ενός ξετσίπωτου εγκληματία.
Αυτές οι ενοχές με οδηγούσαν να σκέφτομαι πράξεις τολμηρές, αλλά δίσταζα να τις θέσω σε εφαρμογή, γιατί δεν μπορούσα να προβλέψω το είδος κα το μέγεθος των συνεπειών που θα επακολουθούσαν. Πίστευα όμως ότι αν το αποτολμούσα να υλοποιήσω τις σκέψεις, ανεξαρτήτως των όποιων συνεπειών, θα εύρισκα και πάλι την ψυχική μου ηρεμία.
Από τις σκέψεις αυτές με απάλλαξε η αλλαγή του τόνου της φωνής του δασκάλου μου, «που στεντορεία τη φωνή», έκλεινε την ομιλία του με τούτα τα λόγια:
«Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης δεν πέθανε. Ζει. Και θα ζει για πάντα στις καρδιές των Ελλήνων». Ο Ιερέας είπε το «Δι’ ευχών των Αγίων πατέρων…» και επακολούθησε το ψάλσιμο του Εθνικού μας Ύμνου..
Τέλος βγήκαμε από την εκκλησία και πήραμε το δρόμο της επιστροφής για το Σχολείο, όπου θα συνεχιζόταν κανονικά το μάθημα Μετά βίας τα πόδια μου άντεχαν τη μεταφορά του σαρκίου μου το οποίο «δίκην σορού» εναπέθεσα στο θρανίο μου.. Ο δάσκαλος με πλησίασε και με τακτ με ρώτησε γιατί είμαι πελιδνός.. Πρώτη φορά άκουγα αυτή τη λέξη ∙ δεν γνώριζα τη σημασία της και ούτε ζήτησα να τη μάθω εκείνη τη στιγμή. Προφασίστηκα , όμως, ότι είμαι άρρωστος και ζήτησα την άδεια να φύγω για το σπίτι μου , η οποία μου χορηγήθηκε χωρίς περιστροφές.
Η μάνα μου παραξενεύτηκε που με είδε να επιστρέφω τόσο νωρίς από το Σχολείο και ζήτησε να μάθει το λόγο. Δεν ξέρω τι μου ήρθε και της είπα ότι ήμουν αδιάβαστος και με έδιωξε ο δάσκαλος. Θυμωμένη μου απάντησε ότι καλά με έκανε.
Πήγα και κάθισα στην κουζίνα μας . Εκεί πήρα τη μεγάλη απόφαση και την κράτησα μυστικό επτασφράγιστο..
Οι ημέρες περνούσαν και χωρίς καλά-καλά να το καταλάβω φθάσαμε στην παραμονή της 25ης Μαρτίου. Αυτή την ημέρα δεν κάναμε μάθημα. Ασχοληθήκαμε με το σημαιοστολισμό του διδακτηρίου μας, καθαρίσαμε τα μονοπάτια του χωριού μας , ασβεστώσαμε τις τουαλέτες , φορέσαμε τις στολές εμείς που θα παίζαμε τα σκετς, να μας δει ντυμένους ο δάσκαλός μας , για να επισημάνει πιθανές ατέλειες στις φορεσιές μας , οι οποίες έπρεπε να διορθωθούν στην ώρα τους.
Στο σχολείο μας ήταν και καμιά δεκαριά νοικοκυρές. . Άλλες σφουγγάριζαν, άλλες καθάριζαν τα τζάμια, άλλες σκούπιζαν , άλλες κρεμούσαν κουρτινάκια στα παράθυρα. Αργά το μεσημέρι τα πάντα είχαν τακτοποιηθεί.
Ξημέρωσε η 25η Μαρτίου. Όλοι οι μαθητές είχαμε συγκεντρωθεί στο προαύλιο του Σχολείου την «κεκανονισμένην ώραν ». Χτύπησε το κουδούνι,. παραταχθήκαμε κατά τάξεις και σε τριάδες. Οι μαθητές της Στ΄ ξεκρέμασαν από τους τοίχους του διδακτηρίου τις εικόνες των ηρώων του 1821 . Έπρεπε να τις πάρουμε και αυτές στην εκκλησία για να λειτουργηθούνε, καθώς είπε ο δάσκαλος. Αυτό πρώτη φορά γινόταν στο χωριό μας και έκτοτε συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Προέκυψε όμως ένα πρόβλημα. Ο αριθμός των εικόνων των ηρώων ήταν μικρότερος από τον αριθμό των μαθητών της Στ. Το πρόβλημα λύθηκε δίκαια και αυτοστιγμεί από το δάσκαλό μας. Τις εικόνες θα τις έπαιρναν οι μαθητές της Στ που δεν είχαν συμμετοχή στο σκετς.
Όταν φθάσαμε στην εκκλησία μείναμε κατάπληκτοι. Τέτοια κοσμοσυρροή δεν ξαναγνώρισε το χωριό μας. Ήρθαν άνθρωποι και από τα γειτονικά χωριά, έστω και αν χρειάστηκαν δυο ώρες ποδαρόδρομο.
Όταν τελείωσε η Θεία λειτουργία ο δάσκαλός μας μίλησε στον κόσμο για την επανάσταση του 21 και έπλεξε το εγκώμιο των ηρώων μας.
Κατά τις 11.30΄ τα πάντα ήταν έτοιμα για την έναρξη της σχολικής μας γιορτής. Ο κόσμος στις θέσεις του, η αυλαία της σκηνής κλειστή, οι μαθητές της Ε΄ και Στ΄ τάξης, που θα παρουσιάζαμε τα σκετς, ντυμένοι και στα παρασκήνια.
Πέντε- έξι αγόρια , που αποφοίτησαν πριν από τρία χρόνια από το Σχολείο μας – τώρα βοσκούσαν τα κοπάδια των γονιών τους- « επιστρατεύτηκαν» από το δάσκαλό μας για βοηθητικές δουλειές ήταν κι αυτά στα πόστα τους. (δύο θα άνοιγαν την αυλαία τραβώντας κάτι σχοινιά και χωρίς να φαίνονται από τους θεατές και οι υπόλοιποι θα ανέβαζαν ή θα κατέβαζαν από τη σκηνή τα απαραίτητα κάθε φορά έπιπλα ή άλλα υλικά)
Ανακοινώθηκε στον κόσμο ότι εντός ολίγων λεπτών οι μαθητές της Ε΄ τάξης θα παρουσιάσουν ένα θεατρικό πατριωτικό δράμα για την Κύπρο και την Ε.Ο.Κ.Α..
Τα λεπτά περνούσαν και η αυλαία δεν άνοιγε παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις των συμμαθητών μου να ανέβω στη σκηνή.
Ο ρόλος μου ήταν πρωταγωνιστικός . Συμμετείχα σχεδόν σε όλες τις σκηνές του έργου. Χωρίς τη δική μου παρουσία το έργο δεν μπορούσε να παιχθεί.
Βλέποντας ο δάσκαλος ότι καθυστερεί το άνοιγμα της αυλαίας ήρθε στα παρασκήνια κι εκεί πληροφορήθηκε ότι υπαίτιος για την καθυστέρηση ήμουν εγώ. Με κοίταξε με ύφος αυστηρά και μου έδωσε εντολή να ανέβω αμέσως στη σκηνή Αφού αρνήθηκα να υπακούσω στην εντολή του, ο δάσκαλος άλλαξε τακτική. Το έριξε στα παρακάλια. Δυστυχώς όμως ήμουν αμετάπειστος.
Στα παρασκήνια ήρθε και η μάνα μου «ευθύς ως επληροφορήθη τα καθέκαστα» και άρχισε τα παρακάλια. Μόνο μετάνοιες δεν μου έκανε. η καημένη.
Με τα πολλά πείστηκα κι ανέβηκα στη σκηνή. Κάθισα στην πολυθρόνα που είχαν εκεί τοποθετήσει και για να ταιριάζει και στο βαθμό του «στρατάρχη» που έφερα την είχαν επενδύσει με μια φλοκάτη κατακίτρινη.
Η αυλαία άνοιξε. Χωρίς κανένα δισταγμό σηκώθηκα από την πολυθρόνα έκανα μερικά βήματα, προχώρησα στο μπροστινό μέρος της σκηνής και με φωνή σταθερή είπα:
«Εγώ ξετσίπωτος εγκληματίας σαν το Χάρτιγκ δε γίνομαι. Δεν θέλω να παίξω το ρόλο του Χάρτιγκ. Ο Χάρτιγκ είναι εγκληματίας. Το ακούτε; Είναι ξετσίπωτος εγκληματίας. Σκότωσε τον Κύπριο μαθητή Ευαγόρα Παλληκαρίδη».’Εκανα στροφή επί τόπου και έφυγα από τη σκηνή προς τα παρασκήνια.
Η μάνα μου και ο δάσκαλος με ακολούθησαν κατά πόδας . Ο παπα-Ματθαίος άρχισε να χειροκροτεί και κοντά σ’ αυτόν και οι συγχωριανοί μου, χωρίς να γνωρίζουν γιατί χειροκροτούν. Αγράμματοι άνθρωποι ήταν. Ίσως να σκέφτηκαν ότι αφού χειροκροτεί ο παπάς κάτι θα ξέρει αυτός .Γιατί λοιπόν να μη χειροκροτήσουμε κι εμείς;
Κι ενώ το χειροκρότημα συνεχιζόταν ακούστηκε η βραχνή φωνή του παπα-Ματθαίου που έλεγε στη μάνα μου να με αφήσει ήσυχο. ‘Υστερα από την παρέμβαση του παπά ο δάσκαλος ανέβηκε στη σκηνή και εξήγησε στους χωριανούς μου ποιος ήταν ο Χάρτιγκ. και ποιος ο Παλληκαρίδης. Στη συνέχεια ανακοίνωσε ότι η θεατρική παράσταση που θα παρουσίαζαν οι μαθητές της Ε΄ τάξης ματαιώνεται και ότι θα παρουσιασθεί μόνο το πατριωτικό δράμα «Αθανάσιος Διάκος».
Τότε ήταν που σηκώθηκε θύελλα χειροκροτημάτων. Έτσι βρήκα την ευκαιρία να φύγω από το Σχολείο , χωρίς να γίνω αντιληπτός και ντυμένος Χάρτιγκ κατευθύνθηκα στο σπίτι του μπάρμπα-Αποστόλη αναζητώντας καταφύγιο. Την αλλαξιά των ρούχων μου τη γιορτινή την εγκατέλειψα στο Σχολείο.
Επειδή το σπίτι ήταν κλειστό κατάλαβα ότι θα ήταν στο Σχολείο ο μπάρμπα-Αποστόλης και η γυναίκα του η θεια-Διαμάντω. Περίμενα στην αυλή αρκετή ώρα μέχρι που ήρθαν. Σαν με είδε η θεία μου ντυμένο στρατηγό έσκασε στα γέλια. Της είπα να αφήσει τα αστεία , γιατί εγώ πεινούσα. Με συμπόνεσε και μου έφερε ψωμί και τυρί για φαγητό. Σαν νύχτωσε ήρθε ο πατέρας μου και με πήρε στο σπίτι.
Την άλλη ημέρα παρέα με τον πατέρα μου πήγα στο Σχολείο. Ο πατέρας μου και ο δάσκαλος συζήτησαν για λίγο κατ’ ιδίαν , ενώ εγώ κάθισα στο θρανίο μου. Φεύγοντας ο πατέρας μου άρχισε κανονικά το μάθημα, χωρίς να μου κάνει καμία παρατήρηση ο δάσκαλος..
Τα χρόνια πέρασαν. ΄Εγινα και ο ίδιος δάσκαλος .Υπηρέτησα στη δημόσια εκπαίδευση για τριάντα έξι ολόκληρα χρόνια . Πέρασαν από τα χέρια μου εκατοντάδες ελληνόπουλα. Εργάστηκα σκληρά για να τα μάθω να ακουμπάνε με σεβασμό κι ανατριχίλα στα δάκρυα και τα κόκαλα των προγόνων τους. Πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω ότι θα πρέπει τα παιδιά μας να αποκτήσουν αίσθηση ιθαγένειας και αίσθηση συνέχειας . Να ξέρουν από πού έρχονται και πού πηγαίνουν .
Κάθε ημέρα και για 36 ολόκληρα χρόνια , μιμούμενος το δάσκαλό μου, μιλούσα στους μαθητές μου για την Κύπρο και την Ιστορία της. . Τους μιλούσα για τον Παλληκαρίδη, το Μάτση, το Λένα, το Μαυρομάτη , τον Κουτσόφτα, τον Παναγίδη, τον Αυξεντίου, τον Καραολή, το Δημητρίου, το Μάρκο Δράκο , το Ζάκο, το Μιχαήλ, τον Πατάτσο, το Μακάριο, το Διγενή,
Ως Διευθυντής του 2ου Δημοτικού Σχολείου Κιάτου κίνησα τη διαδικασία και δόθηκε σ’ αυτό το όνομα του Ευαγόρα Παλληκαρίδη ..Στο δε προαύλιο του Σχολείου, με ενέργειές μου, η Βουλή των Ελλήνων έστησε την προτομή του
Τον Παλληκαρίδη τον ευγνωμονώ , γιατί από το περιστατικό που καταγράφω συνάγεται ότι αυτός ήταν ο υπαίτιος που αγάπησα το νησί του με όλη τη δύναμη της ψυχής μου
Ο Παλληκαρίδης με παρώθησε να επισκεφτώ την Κύπρο πολλές φορές. Αυτός οδήγησε τα βήματά μου στα σπιτικά των αδελφών του και στη γενέθλια γη του την Τσάδα.. Αυτός με παρώθησε να γνωρίσω συμμαθητές και φίλους του, συναγωνιστές και συντρόφους του. Ο Ευαγόρας με παρακίνησε να επισκεφτώ τα κρησφύγετα και τα λημέρια του. στα βουνά της Πάφο. Αυτός μου υπαγόρευσε να καταγράψω το περιστατικό της πρώτης γνωριμίας μας. Μιας γνωριμίας οπωσδήποτε φανταστικής, αλλά για μένα βιωματικής
Ευαγόρα ! , Αδελφέ μου Ευαγόρα, σε ευγνωμονώ. Σε διαβεβαιώνω ότι όσο οι δυνάμεις μου, φυσικές και πνευματικές, το επιτρέπουν θα αγωνίζομαι για να παραμείνει άσβεστο το καντήλι της μνήμης σου.-

Του Δημήτρη Στεργιούλη
Επίτιμου Διευθυντή
2ου Δημοτικού Σχολείου Κιάτου
«ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ»

Γεννήθηκα και έζησα τα παιδικά μου χρόνια στα Βραγκιανά των Θεσσαλικών Αγράφων, χωριό κακοτράχαλο και άγονο , δύσβατο και δυσπρόσιτο με τα σπίτια του σκορπισμένα σε πλαγιές και γούπατα, σε ραχούλες και ισιώματα, σε λαγκαδιές και ξέφωτα, σε λογγές και διάσελα.
Στο Σχολείο του χωριού μου έμαθα και τα πρώτα γράμματα σε καιρούς δύσκολους και χαλεπούς. Όταν γράφτηκα στην Πρώτη Δημοτικού , το Σεπτέμβρη του 1952, δεν είχαν συμπληρωθεί ούτε δύο χρόνια από τη λήξη του εμφύλιου σπαραγμού. Η φτώχεια και η δυστυχία μάστιζε το χωριό μου.
Κι όμως εκείνα τα δύσκολα , αλλά όμορφα μαθητικά χρόνια, τα αναπολώ με βαθιά συγκίνηση σήμερα. Νοσταλγικά θυμάμαι τη σχολική χρονιά 1956-1957, που ήμουν μαθητής της Πέμπτης τάξης στο Σχολείο της γενέτειράς μου. Ήταν η χρονιά που ήρθε νεοδιόριστος δάσκαλος στο χωριό μας, νεαρός στην ηλικία, λιγνός , καλοσυνάτος με βλέμμα σπινθηροβόλο και διαπεραστικό.
Εκείνος ο δάσκαλος μάς συνέπαιρνε με τη διδασκαλία του. Μιλούσε κατ’ ευθείαν στην ψυχή μας.. Κάθε ημέρα εύρισκε το χρόνο να μας κάνει Ιστορία και μας μιλούσε για τους προγόνους μας , τους ήρωες και τους μάρτυρες του έθνους μας. Μας μιλούσε με πάθος για τον Ελληνικό Κυπριακό Λαό που αγωνιζόταν ηρωικά την εποχή εκείνη μέσα από τις τάξεις της θρυλικής Ε.Ο.Κ.Α. για να αποτινάξει το ζυγό της αγγλοκρατίας.
Μας μιλούσε για το Μακάριο και τον Κυπριανό και τα μάτια του σπίθιζαν Τους προσομοίαζε με τον Παπαφλέσσα , τον Παλαιών Πατρών Γερμανό και το Γερμανό Καραβαγγέλη. Μας έκανε λόγο για το Διγενή και τα στήθη του φούσκωναν από περηφάνια. Ανδρούτσο της Κύπρου τον αποκαλούσε. Τα παλληκάρια της Ε.Ο.Κ.Α. τα παρομοίαζε με εκείνα του Κατσαντώνη, του Καραϊσκάκη και του Μπουκουβάλα, περίσημων και θρασυκάρδιων κλεφτών, που στα χρόνια της τουρκοκρατίας έδρασαν και στην περιοχή του χωριού μας.
Εκείνος ο δάσκαλος έφερε και το πρώτο ραδιόφωνο στο χωριό μας, που λειτουργούσε με μια μεγάλη μπαταρία . Το ραδιόφωνο το είχε εγκατεστημένο στο δωματιάκι που είχε το διδακτήριο του Σχολείου μας από κατασκευής προορισμένου για κατοικία του δασκάλου.
Το ραδιόφωνο εκείνο έσπασε την απομόνωση του χωριού μου. Μαθαίναμε τι γινόταν στον «έξω κόσμο», όπως έλεγαν οι συγχωριανοί μου. Αλλά δεν ήταν και λίγες οι φορές που χρησιμοποιήθηκε το ραδιόφωνο και ως ψυχαγωγικό μέσο για εμάς τα σχολιαρούδια.
Ο δάσκαλός μας γνώριζε τις ημέρες της εβδομάδας, αλλά και τις ώρες που το ραδιόφωνο θα έβαζε δημοτικά τραγούδια .Τότε άνοιγε το παράθυρο του δωματίου του, μεγάλωνε την ένταση του ραδιόφωνου , βγαίναμε στο προαύλιο πιανόμασταν χέρι-χέρι κι ο δάσκαλος μας μάθαινε να χορεύουμε στους ρυθμούς του Τσάμικου, του Καλαματιανού και του Συρτού.
Τα κλέφτικα τραγούδια συνέπαιρναν το δάσκαλό μας. «Είναι τραγούδια της λεβεντιάς και της παλικαριάς» μας έλεγε ∙ «είναι τραγούδια ηρωικά». Και δεν παρέλειπε να μας τονίζει κάθε φορά ότι ο τόπος μας γέννησε πολλούς ήρωες κι αν χρειαστεί θα ξαναγεννήσει άλλους τόσους κι ακόμα περισσότερους . .
Κάθε φορά που μιλούσε ο δάσκαλός για την Ιστορία μας, τους ήρωές μας και τους μάρτυρες της πίστης μας κρεμόμουν από τα χείλη του. Τα πατριωτικά του κηρύγματα με έθελγαν, τα απομνημόνευα με καταπληκτική ευχέρεια και εβδομάδες αργότερα ήμουν σε θέση να τα ανασύρω αυτολεξεί από τη μνήμη μου.
Και σήμερα ακόμη θυμάμαι αυτούσια ολόκληρα κομμάτια από τα πατριωτικά κηρύγματα του δασκάλου μου. Φαίνεται ότι η παρέλευση πενήντα δυο χρόνων δεν μπόρεσε να τα εξαλείψει από τη μνήμη μου.
Στις αρχές του Δεκέμβρη του ΄56 ο δάσκαλος μάς ανακοίνωσε ότι θα πρέπει το Σχολείο μας να γιορτάσει τη φετινή χρονιά την Εθνική Επέτειο της 25ης Μαρτίου 1821 μεγαλοπρεπώς. Γι’ αυτό επιβάλλεται από τώρα να αρχίσουμε την προετοιμασία.
Θα ανεβάσουμε επί σκηνής δύο πατριωτικά θεατρικά έργα Το ένα έχει σχέση με τη μάχη της Αλαμάνας και το άλλο με το αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. Και χωρίς να χάσει χρόνο κάλεσε στην έδρα του το μαθητή της Στ΄ τάξης Σ.Μ. και του είπε. «Πάρε αυτό το βιβλίο και όπου συναντάς το όνομα «Διάκος» θα γράφεις στο τετράδιό σου το κείμενο που ακολουθεί. Θα σταματάς το γράψιμο όταν συναντάς άλλο όνομα και θα ξαναρχίζεις να γράφεις όταν συναντάς πάλι το όνομα «Διάκος» . Αυτόν τον τρόπο γραψίματος θα ακολουθήσεις από την αρχή μέχρι το τέλος του βιβλίου. Κάθισε τώρα και μέχρι αύριο το πρωί θα πρέπει να έχεις τελειώσει το γράψιμο και να φέρεις το βιβλίο στο Σχολείο».
Μετά ο δάσκαλος φώναξε το όνομά μου. Σηκώθηκα από το θρανίο και τον πλησίασα. « Εσύ θα υποδυθείς το Χάρτιγκ. Ό,τι είπα στο Σωτήρη. ισχύουν και για σένα . Εξηγήσεις και διευκρινίσεις δε χρειάζεσαι. Πάρε τώρα το βιβλίο και κάθισε»..
Σε δυο εβδομάδες είχαμε γράψει τους ρόλους μας. Στους μαθητές της Ε΄ και Στ΄ τάξης που δεν θα συμμετείχαν στα θεατρικά έργα ο δάσκαλος ανάθεσε ποιήματα. Η εντολή που μας έδωσε ρητή , άγραφος νόμος θα μπορούσε να πει κανείς. Θα έπρεπε μέσα στις διακοπές των Χριστουγέννων να μάθουμε «απ’ έξω και ανακατωτά» τους ρόλους μας.
Οι χριστουγεννιάτικες διακοπές τελείωσαν, το σχολείο άρχισε την επαναλειτουργία του, ο δάσκαλος μάς ανακοίνωσε ότι κάθε Δευτέρα-Τετάρτη και Παρασκευή και με το πέρας των μαθημάτων οι μαθητές της Ε΄ τάξης θα παραμένουν στο διδακτήριο για να κάνουμε τις πρόβα. Τις υπόλοιπες ημέρες της εβδομάδας θα παρέμειναν για πρόβα οι μαθητές της Στ΄.
Οι ημέρες περνούσαν. Φθάσαμε στα τέλη Φεβρουαρίου και με το δάσκαλό μας σε θέση σκηνοθέτη η θεατρική μας απόδοση ήταν καταπληκτική. Μπήκαμε στο Μάρτη και στην όλη διαδικασία είχαν εμπλακεί και οι γονείς μας, που έπρεπε να φροντίσουν για τις στολές που θα φορέσουμε.
Ξημέρωσε η 14η Μαρτίου 1957. Ξύπνησα πρωί και ετοιμάστηκα για το Σχολείο. Το σπίτι μου ήταν έξω από το χωριό στην τοποθεσία Μάντζερες και για να φτάσω στο Σχολείο χρειαζόμουν μισή και πλέον ώρα.
Πέρασα από την τοποθεσία Σταυρός κι εκεί περίμενα τα παιδιά που έμειναν στο συνοικισμό Ραΐνιστα. Κι όταν αυτά κατέφθασαν συνεχίσαμε την πεζοπορία μας για το Σχολείο. Σε λίγα λεπτά βρισκόμασταν στο εξωκλήσι του Αϊ-Νικόλα, ακριβώς απέναντι από το χωριό, οπότε άρχισε να χτυπά πένθιμα η καμπάνα του Αϊ-Δημήτρη.
Κοντοσταθήκαμε για λίγο για να σκεφτούμε ποιος χωριανός μας πέθανε . Επειδή ο καθένας μας έλεγε όποιο όνομα του κατέβαινε αντιληφθήκαμε ότι κάθε περαιτέρω σκέψη θα επιμήκυνε το χρόνο μετάβασής μας στο Σχολείο και υπήρχε πιθανότητα να φτάσουμε σ’ αυτό καθυστερημένα. Κι αν θα άρχιζε το μάθημα ο δάσκαλος θα μας μάλωνε.
Γι’ αυτό επιταχύναμε το βηματισμό μας και βρισκόμασταν στο σχολικό προαύλιο την ώρα που χτυπούσε το κουδούνι .
Παραταχθήκαμε κατά τάξη και τριάδες, έγινε η πρωινή προσευχή και με την ολοκλήρωσή της ο δάσκαλός μας δεν έδωσε εντολή να περάσουμε στην αίθουσα, αλλά μας ανακοίνωσε ότι «εν παρατάξει» θα πάμε στον Αϊ- Δημήτρη, καθεδρικό Ναό του χωριού μας .Η απόσταση του Ναού από το Σχολείο μικρή, γι’ αυτό φθάσαμε εκεί πολύ γρήγορα.
Ο Ιερέας του χωριού μας, ο σεβάσμιος παπα-Ματθαίος και η γιαγιά η Σαββούλα η εκκλησάρισσα (νεωκόρος) μας περίμεναν έξωθεν του Ναού στα πέτρινα πεζούλια καθισμένοι.
Εισήλθαμε στο Ναό. Ο δάσκαλος ανέβηκε στο στασίδι του ψάλτη και ο παπα-Ματθαίος μπήκε στο Ιερό. Φόρεσε το πετραχήλι του, είπε το «Ευλογητός ο Θεός ημών…», πήρε το θυμιατό , στάθηκε στο μέσον της Ωραίας Πύλης και άρχισε να αναπέμπει επιμνημόσυνη δέηση για ανάπαυση της ψυχής «του δούλου του Θεού Ευαγόρα».
Αντιλήφθηκα αμέσως ότι ο άνθρωπος που πέθανε λεγόταν Ευαγόρας. Για τον Ευαγόρα λοιπόν χτυπούσε πένθιμα η καμπάνα του χωριού μου. Πρώτη φορά άκουγα τέτοιο όνομα. Όσο όμως κι αν βασάνιζα το μυαλό μου δε μπορούσα να εντοπίσω συγχωριανό μου με αυτό το όνομα.
Η απορία μου έμελλε να λυθεί σε μικρό χρονικό διάστημα. Αφού λοιπόν ολοκληρώθηκε η επιμνημόσυνη δέηση και πριν ο Ιερέας πει το «Δι’ ευχών» ο δάσκαλος, σκυθρωπός και φανερά στενοχωρημένος , ανέβηκε μέχρι το δεύτερο ξύλινο σκαλοπάτι του δεσποτικού θρόνου, όπου και στάθηκε. Για δευτερόλεπτα αγκάλιασε με το βλέμμα του όλους τους μαθητές του και ύστερα άρχισε το λόγο του.
Πύρινος ο λόγος του φλογερού εκείνου δάσκαλου. Θυμάμαι, λες και ήταν χθες , πως άρχισε την ομιλία του.
« Αγαπητά μου παιδιά,
Συγκεντρωθήκαμε σήμερα στον ιερό τούτο χώρο για να προσευχηθούμε υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του 18/χρονου μαθητή του Ελληνικού Γυμνασίου της Πάφου Ευαγόρα Παλληκαρίδη., που κρέμασαν οι δόλιοι και καταχθόνιοι ‘ Αγγλοι αποικιοκράτες τα μεσάνυχτα της χθες προς σήμερον στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας , της πρωτεύουσας της Κύπρου μας, με εντολή του αιμοσταγούς τυράννου , του ξετσίπωτου εγκληματία Χάρτιγκ..
Την εκτέλεση του μαθητή Ευαγόρα Παλληκαρίδη γνωστοποίησε στο Πανελλήνιο σήμερα το πρωί ο ραδιοφωνικός σταθμός Αθηνών»
Όταν άκουσα από το στόμα του δασκάλου μου ότι ο Χάρτιγκ είναι ξετσίπωτος εγκληματίας και ότι αυτός έδωσε εντολή για να κρεμάσουν το μαθητή Ευαγόρα Παλληκαρίδη κρύος ιδρώτας με περιέλουσε. Τα γόνατά μου λύθηκαν, οι αρμοί του σώματός μου παρέλυσαν . Ένιωσα να χάνω το έδαφος κάτω από τα πόδια μου.
Ο δάσκαλός μας συνέχιζε τον πύρινο λόγο του, αλλά εγώ δεν είχα το κουράγιο να τον παρακολουθήσω. Αποτραβήχτηκα σ΄ ένα στασίδι . Κάθισα, έσκυψα το κεφάλι , κάλυψα με τις παλάμες των χεριών μου το πρόσωπό μου και ξέσπασα σε κλάμα βουβό.
Τα συναισθήματα που πλημμύριζαν το είναι μου ανάμεικτα. Ένιωθα μεγάλο πόνο για το θάνατο του Ευαγόρα Παλληκαρίδη και ταυτόχρονα απέραντη αγάπη για το πρόσωπό του, μίσος απύθμενο για το Χάρτιγκ και τους ΄Αγγλους αποικιοκράτες, ενοχές και αηδία για τον εαυτό μου , που αβασάνιστα, χωρίς προηγούμενη πληροφόρηση και περίσκεψη, δέχτηκα να υποδυθώ το ρόλο ενός ξετσίπωτου εγκληματία.
Αυτές οι ενοχές με οδηγούσαν να σκέφτομαι πράξεις τολμηρές, αλλά δίσταζα να τις θέσω σε εφαρμογή, γιατί δεν μπορούσα να προβλέψω το είδος κα το μέγεθος των συνεπειών που θα επακολουθούσαν. Πίστευα όμως ότι αν το αποτολμούσα να υλοποιήσω τις σκέψεις, ανεξαρτήτως των όποιων συνεπειών, θα εύρισκα και πάλι την ψυχική μου ηρεμία.
Από τις σκέψεις αυτές με απάλλαξε η αλλαγή του τόνου της φωνής του δασκάλου μου, «που στεντορεία τη φωνή», έκλεινε την ομιλία του με τούτα τα λόγια:
«Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης δεν πέθανε. Ζει. Και θα ζει για πάντα στις καρδιές των Ελλήνων». Ο Ιερέας είπε το «Δι’ ευχών των Αγίων πατέρων…» και επακολούθησε το ψάλσιμο του Εθνικού μας Ύμνου..
Τέλος βγήκαμε από την εκκλησία και πήραμε το δρόμο της επιστροφής για το Σχολείο, όπου θα συνεχιζόταν κανονικά το μάθημα Μετά βίας τα πόδια μου άντεχαν τη μεταφορά του σαρκίου μου το οποίο «δίκην σορού» εναπέθεσα στο θρανίο μου.. Ο δάσκαλος με πλησίασε και με τακτ με ρώτησε γιατί είμαι πελιδνός.. Πρώτη φορά άκουγα αυτή τη λέξη ∙ δεν γνώριζα τη σημασία της και ούτε ζήτησα να τη μάθω εκείνη τη στιγμή. Προφασίστηκα , όμως, ότι είμαι άρρωστος και ζήτησα την άδεια να φύγω για το σπίτι μου , η οποία μου χορηγήθηκε χωρίς περιστροφές.
Η μάνα μου παραξενεύτηκε που με είδε να επιστρέφω τόσο νωρίς από το Σχολείο και ζήτησε να μάθει το λόγο. Δεν ξέρω τι μου ήρθε και της είπα ότι ήμουν αδιάβαστος και με έδιωξε ο δάσκαλος. Θυμωμένη μου απάντησε ότι καλά με έκανε.
Πήγα και κάθισα στην κουζίνα μας . Εκεί πήρα τη μεγάλη απόφαση και την κράτησα μυστικό επτασφράγιστο..
Οι ημέρες περνούσαν και χωρίς καλά-καλά να το καταλάβω φθάσαμε στην παραμονή της 25ης Μαρτίου. Αυτή την ημέρα δεν κάναμε μάθημα. Ασχοληθήκαμε με το σημαιοστολισμό του διδακτηρίου μας, καθαρίσαμε τα μονοπάτια του χωριού μας , ασβεστώσαμε τις τουαλέτες , φορέσαμε τις στολές εμείς που θα παίζαμε τα σκετς, να μας δει ντυμένους ο δάσκαλός μας , για να επισημάνει πιθανές ατέλειες στις φορεσιές μας , οι οποίες έπρεπε να διορθωθούν στην ώρα τους.
Στο σχολείο μας ήταν και καμιά δεκαριά νοικοκυρές. . Άλλες σφουγγάριζαν, άλλες καθάριζαν τα τζάμια, άλλες σκούπιζαν , άλλες κρεμούσαν κουρτινάκια στα παράθυρα. Αργά το μεσημέρι τα πάντα είχαν τακτοποιηθεί.
Ξημέρωσε η 25η Μαρτίου. Όλοι οι μαθητές είχαμε συγκεντρωθεί στο προαύλιο του Σχολείου την «κεκανονισμένην ώραν ». Χτύπησε το κουδούνι,. παραταχθήκαμε κατά τάξεις και σε τριάδες. Οι μαθητές της Στ΄ ξεκρέμασαν από τους τοίχους του διδακτηρίου τις εικόνες των ηρώων του 1821 . Έπρεπε να τις πάρουμε και αυτές στην εκκλησία για να λειτουργηθούνε, καθώς είπε ο δάσκαλος. Αυτό πρώτη φορά γινόταν στο χωριό μας και έκτοτε συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Προέκυψε όμως ένα πρόβλημα. Ο αριθμός των εικόνων των ηρώων ήταν μικρότερος από τον αριθμό των μαθητών της Στ. Το πρόβλημα λύθηκε δίκαια και αυτοστιγμεί από το δάσκαλό μας. Τις εικόνες θα τις έπαιρναν οι μαθητές της Στ που δεν είχαν συμμετοχή στο σκετς.
Όταν φθάσαμε στην εκκλησία μείναμε κατάπληκτοι. Τέτοια κοσμοσυρροή δεν ξαναγνώρισε το χωριό μας. Ήρθαν άνθρωποι και από τα γειτονικά χωριά, έστω και αν χρειάστηκαν δυο ώρες ποδαρόδρομο.
Όταν τελείωσε η Θεία λειτουργία ο δάσκαλός μας μίλησε στον κόσμο για την επανάσταση του 21 και έπλεξε το εγκώμιο των ηρώων μας.
Κατά τις 11.30΄ τα πάντα ήταν έτοιμα για την έναρξη της σχολικής μας γιορτής. Ο κόσμος στις θέσεις του, η αυλαία της σκηνής κλειστή, οι μαθητές της Ε΄ και Στ΄ τάξης, που θα παρουσιάζαμε τα σκετς, ντυμένοι και στα παρασκήνια.
Πέντε- έξι αγόρια , που αποφοίτησαν πριν από τρία χρόνια από το Σχολείο μας – τώρα βοσκούσαν τα κοπάδια των γονιών τους- « επιστρατεύτηκαν» από το δάσκαλό μας για βοηθητικές δουλειές ήταν κι αυτά στα πόστα τους. (δύο θα άνοιγαν την αυλαία τραβώντας κάτι σχοινιά και χωρίς να φαίνονται από τους θεατές και οι υπόλοιποι θα ανέβαζαν ή θα κατέβαζαν από τη σκηνή τα απαραίτητα κάθε φορά έπιπλα ή άλλα υλικά)
Ανακοινώθηκε στον κόσμο ότι εντός ολίγων λεπτών οι μαθητές της Ε΄ τάξης θα παρουσιάσουν ένα θεατρικό πατριωτικό δράμα για την Κύπρο και την Ε.Ο.Κ.Α..
Τα λεπτά περνούσαν και η αυλαία δεν άνοιγε παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις των συμμαθητών μου να ανέβω στη σκηνή.
Ο ρόλος μου ήταν πρωταγωνιστικός . Συμμετείχα σχεδόν σε όλες τις σκηνές του έργου. Χωρίς τη δική μου παρουσία το έργο δεν μπορούσε να παιχθεί.
Βλέποντας ο δάσκαλος ότι καθυστερεί το άνοιγμα της αυλαίας ήρθε στα παρασκήνια κι εκεί πληροφορήθηκε ότι υπαίτιος για την καθυστέρηση ήμουν εγώ. Με κοίταξε με ύφος αυστηρά και μου έδωσε εντολή να ανέβω αμέσως στη σκηνή Αφού αρνήθηκα να υπακούσω στην εντολή του, ο δάσκαλος άλλαξε τακτική. Το έριξε στα παρακάλια. Δυστυχώς όμως ήμουν αμετάπειστος.
Στα παρασκήνια ήρθε και η μάνα μου «ευθύς ως επληροφορήθη τα καθέκαστα» και άρχισε τα παρακάλια. Μόνο μετάνοιες δεν μου έκανε. η καημένη.
Με τα πολλά πείστηκα κι ανέβηκα στη σκηνή. Κάθισα στην πολυθρόνα που είχαν εκεί τοποθετήσει και για να ταιριάζει και στο βαθμό του «στρατάρχη» που έφερα την είχαν επενδύσει με μια φλοκάτη κατακίτρινη.
Η αυλαία άνοιξε. Χωρίς κανένα δισταγμό σηκώθηκα από την πολυθρόνα έκανα μερικά βήματα, προχώρησα στο μπροστινό μέρος της σκηνής και με φωνή σταθερή είπα:
«Εγώ ξετσίπωτος εγκληματίας σαν το Χάρτιγκ δε γίνομαι. Δεν θέλω να παίξω το ρόλο του Χάρτιγκ. Ο Χάρτιγκ είναι εγκληματίας. Το ακούτε; Είναι ξετσίπωτος εγκληματίας. Σκότωσε τον Κύπριο μαθητή Ευαγόρα Παλληκαρίδη».’Εκανα στροφή επί τόπου και έφυγα από τη σκηνή προς τα παρασκήνια.
Η μάνα μου και ο δάσκαλος με ακολούθησαν κατά πόδας . Ο παπα-Ματθαίος άρχισε να χειροκροτεί και κοντά σ’ αυτόν και οι συγχωριανοί μου, χωρίς να γνωρίζουν γιατί χειροκροτούν. Αγράμματοι άνθρωποι ήταν. Ίσως να σκέφτηκαν ότι αφού χειροκροτεί ο παπάς κάτι θα ξέρει αυτός .Γιατί λοιπόν να μη χειροκροτήσουμε κι εμείς;
Κι ενώ το χειροκρότημα συνεχιζόταν ακούστηκε η βραχνή φωνή του παπα-Ματθαίου που έλεγε στη μάνα μου να με αφήσει ήσυχο. ‘Υστερα από την παρέμβαση του παπά ο δάσκαλος ανέβηκε στη σκηνή και εξήγησε στους χωριανούς μου ποιος ήταν ο Χάρτιγκ. και ποιος ο Παλληκαρίδης. Στη συνέχεια ανακοίνωσε ότι η θεατρική παράσταση που θα παρουσίαζαν οι μαθητές της Ε΄ τάξης ματαιώνεται και ότι θα παρουσιασθεί μόνο το πατριωτικό δράμα «Αθανάσιος Διάκος».
Τότε ήταν που σηκώθηκε θύελλα χειροκροτημάτων. Έτσι βρήκα την ευκαιρία να φύγω από το Σχολείο , χωρίς να γίνω αντιληπτός και ντυμένος Χάρτιγκ κατευθύνθηκα στο σπίτι του μπάρμπα-Αποστόλη αναζητώντας καταφύγιο. Την αλλαξιά των ρούχων μου τη γιορτινή την εγκατέλειψα στο Σχολείο.
Επειδή το σπίτι ήταν κλειστό κατάλαβα ότι θα ήταν στο Σχολείο ο μπάρμπα-Αποστόλης και η γυναίκα του η θεια-Διαμάντω. Περίμενα στην αυλή αρκετή ώρα μέχρι που ήρθαν. Σαν με είδε η θεία μου ντυμένο στρατηγό έσκασε στα γέλια. Της είπα να αφήσει τα αστεία , γιατί εγώ πεινούσα. Με συμπόνεσε και μου έφερε ψωμί και τυρί για φαγητό. Σαν νύχτωσε ήρθε ο πατέρας μου και με πήρε στο σπίτι.
Την άλλη ημέρα παρέα με τον πατέρα μου πήγα στο Σχολείο. Ο πατέρας μου και ο δάσκαλος συζήτησαν για λίγο κατ’ ιδίαν , ενώ εγώ κάθισα στο θρανίο μου. Φεύγοντας ο πατέρας μου άρχισε κανονικά το μάθημα, χωρίς να μου κάνει καμία παρατήρηση ο δάσκαλος..
Τα χρόνια πέρασαν. ΄Εγινα και ο ίδιος δάσκαλος .Υπηρέτησα στη δημόσια εκπαίδευση για τριάντα έξι ολόκληρα χρόνια . Πέρασαν από τα χέρια μου εκατοντάδες ελληνόπουλα. Εργάστηκα σκληρά για να τα μάθω να ακουμπάνε με σεβασμό κι ανατριχίλα στα δάκρυα και τα κόκαλα των προγόνων τους. Πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω ότι θα πρέπει τα παιδιά μας να αποκτήσουν αίσθηση ιθαγένειας και αίσθηση συνέχειας . Να ξέρουν από πού έρχονται και πού πηγαίνουν .
Κάθε ημέρα και για 36 ολόκληρα χρόνια , μιμούμενος το δάσκαλό μου, μιλούσα στους μαθητές μου για την Κύπρο και την Ιστορία της. . Τους μιλούσα για τον Παλληκαρίδη, το Μάτση, το Λένα, το Μαυρομάτη , τον Κουτσόφτα, τον Παναγίδη, τον Αυξεντίου, τον Καραολή, το Δημητρίου, το Μάρκο Δράκο , το Ζάκο, το Μιχαήλ, τον Πατάτσο, το Μακάριο, το Διγενή,
Ως Διευθυντής του 2ου Δημοτικού Σχολείου Κιάτου κίνησα τη διαδικασία και δόθηκε σ’ αυτό το όνομα του Ευαγόρα Παλληκαρίδη ..Στο δε προαύλιο του Σχολείου, με ενέργειές μου, η Βουλή των Ελλήνων έστησε την προτομή του
Τον Παλληκαρίδη τον ευγνωμονώ , γιατί από το περιστατικό που καταγράφω συνάγεται ότι αυτός ήταν ο υπαίτιος που αγάπησα το νησί του με όλη τη δύναμη της ψυχής μου
Ο Παλληκαρίδης με παρώθησε να επισκεφτώ την Κύπρο πολλές φορές. Αυτός οδήγησε τα βήματά μου στα σπιτικά των αδελφών του και στη γενέθλια γη του την Τσάδα.. Αυτός με παρώθησε να γνωρίσω συμμαθητές και φίλους του, συναγωνιστές και συντρόφους του. Ο Ευαγόρας με παρακίνησε να επισκεφτώ τα κρησφύγετα και τα λημέρια του. στα βουνά της Πάφο. Αυτός μου υπαγόρευσε να καταγράψω το περιστατικό της πρώτης γνωριμίας μας. Μιας γνωριμίας οπωσδήποτε φανταστικής, αλλά για μένα βιωματικής
Ευαγόρα ! , Αδελφέ μου Ευαγόρα, σε ευγνωμονώ. Σε διαβεβαιώνω ότι όσο οι δυνάμεις μου, φυσικές και πνευματικές, το επιτρέπουν θα αγωνίζομαι για να παραμείνει άσβεστο το καντήλι της μνήμης σου.-

Πέστε παντού, στον Υπουργό
πως παν τα φαρμακεία
αντίθετα με τον μισθωτό
που δεν έχει πια ούτε … μία

Λοβέρδε μην κάνεις γκαντεμιά
Το λέν «Θα βγούνε στο κλαρί»
Το φαρμακείο – κληρονομιά
να πάει στο παιδί

Σάββατο δε δουλεύουμε
Την Κυριακή …. εκδρομή
Δευτέρα μαγειρεύουμε
Τετάρτη ….απογραφή

Το φάρμακο με ποσοστά
Στο κέρδος έκπτωση καμία
Αλλιώς πληρώστε όλα μπροστά
Και πάτε στα Ταμεία

Θέλουμε να διατηρηθούν
Προεισπράξεις δικηγόρων
Και η κατώτατη αμοιβή
Να μείνει … άνευ όρων.

Καθόλου μην αγγίξετε
Τον Κώδικα Δικηγόρων
Να μην αναθεωρήσετε
Διατάξεις περί … φόρων

Σ’ αυτό το μπλογκ εκφράζουμε
Απόψεις, πολλές, μάλλον αυτή τη μία
Και ποστ Αρχαιοπτέρυγα βάζουμε
Για νάχει ποικιλία

Απ’ του Καμμένου το Ολυμπιά
Και για κακιά μας τύχη
Ήρθε ο Kommenos με δρασκελιά
στου Αντινιούς τη στήλη

Ανάθεμά σε Ολυμπιά τζιάρ
Πού δειξες αφροσύνη
Στέλνοντας τον kommeno εδώ
Για να μας επικρίνει
•
Υπάρχουν άνθρωποι με συγκεκρινένες νοοτροπίες του «έτσι γουστάρω, έτσι κάνω, αν σου αρέσει, αυτή την άποψη δημοσιεύω και σε ανέχομαι μόνο αν πεις αυτό που θέλω εγώ».

Οι άνθρωποι αυτό συνήθως αναρτούν μπλογκς στα οποία διατυμπανίζουν την ελευθερία της έκφρασης και σε δεδομένη στιγμή δείχνουν πως την εννοούν.

Π.χ. στη συζήτηση περί «κλειστών επαγγελμάτων» π.χ. που άνοιξε το Αντινιούς τζιάρ, στα σχετικά δημοσιεύματα επικρατεί μία μόνο άποψη, αυτή της διατήρησης των προνομίων των μελών των ισχυρών συντεχνιών, ιδιαίτερα των δικηγόρων και των φαρμακοποιών, με αντίθετη άποψη, κυρίως τη δική μου που θεωρήθηκε μάλιστα θεμελιωμένη κατά γενική ομολογία όλων των αναγνωστών πλην των συγκεκριμένων «επίσημων» σχολιαστών του μπλογκ που λιβανίζουν την εκάστοτε δηλωμένη άποψη του σχολιαστή (κάποιου που κάνει copy/paste από κάπου αλλού).

Έτσι είδα ένα κείμενό μου να παίρνει την ένδειξη «το σχόλιό σας χρειάζεται έγκριση» και στη συνέχεια να εξαφανίζεται.

Έχει πει ποτέ κανείς σε αυτούς τους ανθρώπους πως η συμπεριφορά τους αυτή, χωρίς να γράψουν εκείνη τη στιγμή τι δεν τους αρέσει, τι δεν επιτρέπουν, τι είναι αντίθετο στους κανόνες τους κλπ, με το να διαγράφουν έτσι εύκολα την άποψη του άλλου πως προσβάλλουν τον συνομιλητή τους, αυτόν που εμπιστεύτηκε έστω και λίγο τη σελίδα τους;

Τώρα εκ των υστέρων μπορεί να εμφανιστούν συνεργάτες τους με ονόματα προϊστορικών πουλιών και να δικαιολογήσουν την πράξη των ομοϊδεατών συναδέλφων τους (“..θα έχεις γράψει σίγουρα κάτι προσβλητικό κλπ…”.. πολύ εύκολα διατυπούμενο αφού δεν υπάρχει ανταπόδειξη).

Θα τους παραδεχτώ όμως αν καταφέρουν να μου κλείσουν το στόμα, εμποδίζοντάς με να εκφράζομαι και αλλού για θέματα που και οι ίδιοι θίγουν στις σελίδες τους και αναγκαστικά θα τα δημοσιεύω και εγώ σε άλλα μπλογκς.

Πέστε παντού, στον Υπουργό
πως παν τα φαρμακεία
αντίθετα με τον μισθωτό
που δεν έχει πια ούτε … μία

Λοβέρδε μην κάνεις γκαντεμιά
Το λέν «Θα βγούνε στο κλαρί»
Το φαρμακείο – κληρονομιά
να πάει στο παιδί

Σάββατο δε δουλεύουμε
Την Κυριακή …. εκδρομή
Δευτέρα μαγειρεύουμε
Τετάρτη ….απογραφή

Το φάρμακο με ποσοστά
Στο κέρδος έκπτωση καμία
Αλλιώς πληρώστε όλα μπροστά
Και πάτε στα Ταμεία

Θέλουμε να διατηρηθούν
Προεισπράξεις δικηγόρων
Και η κατώτατη αμοιβή
Να μείνει … άνευ όρων.

Καθόλου μην αγγίξετε
Τον Κώδικα Δικηγόρων
Να μην αναθεωρήσετε
Διατάξεις περί … φόρων

Σ’ αυτό το μπλογκ εκφράζουμε
Απόψεις, πολλές, μάλλον αυτή τη μία
Και ποστ Αρχαιοπτέρυγα βάζουμε
Για νάχει ποικιλία

Απ’ του Καμμένου το Ολυμπιά
Και για κακιά μας τύχη
Ήρθε ο Kommenos με δρασκελιά
στου Αντινιούς τη στήλη

Ανάθεμά σε Ολυμπιά τζιάρ
Πού δειξες αφροσύνη
Στέλνοντας τον kommeno εδώ
Για να μας επικρίνει
•
Υπάρχουν άνθρωποι με συγκεκρινένες νοοτροπίες του «έτσι γουστάρω, έτσι κάνω, αν σου αρέσει, αυτή την άποψη δημοσιεύω και σε ανέχομαι μόνο αν πεις αυτό που θέλω εγώ».

Οι άνθρωποι αυτό συνήθως αναρτούν μπλογκς στα οποία διατυμπανίζουν την ελευθερία της έκφρασης και σε δεδομένη στιγμή δείχνουν πως την εννοούν.

Π.χ. στη συζήτηση περί «κλειστών επαγγελμάτων» π.χ. που άνοιξε το Αντινιούς τζιάρ, στα σχετικά δημοσιεύματα επικρατεί μία μόνο άποψη, αυτή της διατήρησης των προνομίων των μελών των ισχυρών συντεχνιών, ιδιαίτερα των δικηγόρων και των φαρμακοποιών, με αντίθετη άποψη, κυρίως τη δική μου που θεωρήθηκε μάλιστα θεμελιωμένη κατά γενική ομολογία όλων των αναγνωστών πλην των συγκεκριμένων «επίσημων» σχολιαστών του μπλογκ που λιβανίζουν την εκάστοτε δηλωμένη άποψη του σχολιαστή (κάποιου που κάνει copy/paste από κάπου αλλού).

Έτσι είδα ένα κείμενό μου να παίρνει την ένδειξη «το σχόλιό σας χρειάζεται έγκριση» και στη συνέχεια να εξαφανίζεται.

Έχει πει ποτέ κανείς σε αυτούς τους ανθρώπους πως η συμπεριφορά τους αυτή, χωρίς να γράψουν εκείνη τη στιγμή τι δεν τους αρέσει, τι δεν επιτρέπουν, τι είναι αντίθετο στους κανόνες τους κλπ, με το να διαγράφουν έτσι εύκολα την άποψη του άλλου πως προσβάλλουν τον συνομιλητή τους, αυτόν που εμπιστεύτηκε έστω και λίγο τη σελίδα τους;

Τώρα εκ των υστέρων μπορεί να εμφανιστούν συνεργάτες τους με ονόματα προϊστορικών πουλιών και να δικαιολογήσουν την πράξη των ομοϊδεατών συναδέλφων τους (“..θα έχεις γράψει σίγουρα κάτι προσβλητικό κλπ…”.. πολύ εύκολα διατυπούμενο αφού δεν υπάρχει ανταπόδειξη).

Θα τους παραδεχτώ όμως αν καταφέρουν να μου κλείσουν το στόμα, εμποδίζοντάς με να εκφράζομαι και αλλού για θέματα που και οι ίδιοι θίγουν στις σελίδες τους και αναγκαστικά θα τα δημοσιεύω και εγώ σε άλλα μπλογκς.

Τόσα χρόνια μας πίνουνε το αίμα οι φαρμακοποιοί με 35% περιθώριο και κλειστό επάγγελμα, οι πολιτικοί μηχανικοί με μικρή φορολογία και υπέρογκες ταρίφες για άδειες και εγκρίσεις, οι συμβολαιογράφοι με ποσοστό επί αξίας ακινήτων ληστρικά.

Έλεος. Πρέπει να μπει ένα στοπ.

ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ KAI ΟΛΕΣ ΕΚΕΙ!

1. Ετών 56, γεννημένος στο χωριό Μάνδαλο του Νομού Πέλλας, πατέρας 3 ανήλικων παιδιών και σύζυγος εκπαιδευτικού ανάπηρων παιδιών.
2. Σπουδές: Γυμνάσιο στα Γιαννιτσά του Ν. Πέλλας, Κρατικό Πανεπιστήμιο Νέας Υόρκης (Διεθνείς Σχέσεις), ειδίκευση το Georgetown της Ουάσιγκτον στη Λατινική Αμερική…
…3. Κοινωνική παρουσία:
• 1973, τραυματίζεται και συλλαμβάνεται στα γεγονότα του Πολυτεχνείου.
• 1974, απολύεται από τον στρατό με ανήκεστη βλάβη της υγείας.
• 1975-1979, συμμετέχει σε δράσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και δημοσιογραφεί σε διάφορα μικρά και μεγάλα έντυπα. Δραστηριοποιείται στις μεγάλες κινητοποιήσεις της περιόδου.
• 1976, εμπλέκεται στους αγώνες των Πολισάριο για την απελευθέρωση της Δυτικής Σαχάρας.
• 1981, επισκέπτεται την Νικαράγουα και συμμετέχει στο κίνημα των Σαντινίστας.
• 1983, στο Ελ Σαλβαδόρ, συμμετέχει στο FMLN κατά του δικτάτορα Ναπολεόν Ντουάρτε.
• 1986, κατατάσσεται μόνιμα στον Λαϊκό Στρατό των Σαντινίστας στη Νικαράγουα.
• 1987, επιστρέφει στον τόπο καταγωγής του (Μάνδαλο Ν. Πέλλας) του και ιδρύει το ανεξάρτητο Συνδικάτο Αγροτών Πέλλας Ημαθίας.
• 1994-1999, επισκέπτεται τη Σερβία ως μέλος ανθρωπιστικής αποστολής. Επιστρέφει και πάλι, οργανώνοντας την Πατριωτική Οργάνωση «Ρήγας Φεραίος» με έδρα το Σεράγιεβο. Αγωνίζεται και συντονίζει αγώνες κατά των Νατοϊκών δυνάμεων.
• 1995, σύμβουλος της Προεδρίας της Σερβικής Δημοκρατίας, του απονέμεται ο βαθμός του Ταγματάρχη Ε.Τ.
• 1997 του απονέμεται το ανώτατο μετάλλιο του Σερβικού Έθνους.
• 2000, οργώνει τον μακεδονικό κάμπο, οργανώνοντας του αγρότες σε ενιαίο συνδικάτο. Διώκεται.
• 2005, φυλακίζεται στις φυλακές των Διαβατών για τη δράση του κατά των Βιομήχανων της Βόρειας Ελλάδας.
• Την δεκαετία 2000-2010, συμμετέχει σε όλες τις προσπάθειες συγκρότησης πατριωτικού πολιτικού χώρου, (Πολιτική Άνοιξη, ΛΑΟΣ, Δημοκρατική Αναγέννηση).
• 2009, οργανώνει 2 αποστολές για την απελευθέρωση του Σκοπιανού φιλέλληνα Βάσκο Γκλιγκορίεβιτς.
• Την ίδια περίοδο οργανώνει το κίνημα κατά των ιδιωτικών διοδίων των εθνικών δρόμων.

TA XASANE TELIOS? PANE KALA… THA TOUS KANO EGO ENA VIDEAKI MPOUKIA KE SIXORIO!!!

Καλά κυρία Διαμαντοπούλου, δεν έχετε συναίσθηση της κατάστασης και των ελλείψεων στα σχολεία μας που θα έχουν φέτος τους μισούς καθηγητές και διατηρείτε σε ισχύ την Απόφαση του Υπουργείου Παιδείας, δια βίου μάθησης και Θρησκευμάτων/ Διεύθυνσης ΠΟΔΕ/ Τμήμα Β’ υπ’ αριθ. Φ.821/ 3531 Π/ 117459 /Ζ1 της 7.11.2006; Ξέρετε τι αποσπάσεις προβλέπει, μόνο για δύο υπερατλαντικές κατηγορίες αποσπάσεων εκπαιδευτικών;

Διαβάζω: Βενεζουέλα: Δάσκαλοι, ιερείς-δάσκαλοι, ιερείς-φιλόλογοι, ιερείς-θεολόγοι.

Μα είσαστε με τα σωστά σας; Ελληνικά Σχολεία δεν υπάρχουν στη Βενεζουέλα και εσείς στέλνετε δάσκαλους και φιλόλογους, για να διδάξουν που; Για να είναι οι ξέγνοιαστοι καβαλάρηδες; Υπάρχει μια εκκλησία, τον παπά τον στέλνει το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Μην ανακατεύεστε πλέον στα της εκκλησίας κυρία Διαμαντοπούλου, τώρα που μας έχετε παραδώσει στα νύχια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και δεν μας περισσεύει ούτε ένα Ευρώ και σκέφτεστε να μας διπλασιάσετε και τον ΦΠΑ.

Διαβάζω: Βραζιλία: Νηπιαγωγοί, δάσκαλοι, φιλόλογοι, θεολόγοι, ιερείς-δάσκαλοι, ιερείς-φιλόλογοι, ιερείς-θεολόγοι.

Τα ίδια κυρία Διαμαντοπούλου; Υπάρχει ένα σχολείο στο Σάο Πάολο, το μοναδικό στη Βραζιλία, ο Θεός να το κάνει ελληνικό και κανένας μαθητής του ποτέ δεν έχει καταφέρει να μιλήσει ελληνικά, παρά μόνο διαβάζοντας και τραυλίζοντας από ένα ποιηματάκι στην Εθνική Εορτή. Δεν χρειάζεται να στέλνετε τόσους φιλόλογους για το τίποτα. Ακόμα και σ’ αυτό το Σχολείο, που ορισμένοι το λένε ελληνικό κανένας ποτέ δεν έχει μιλήσει ελληνικά. Οι μαθητές του σκοτώνονται να διαβάσουν ό,τι θα χρειαστούν για να μπούν στο Πανεπιστήμιο και κανένας δεν ενδιαφέρεται να μάθει ελληνικά, πολύ δε περισσότερο οι γονείς τους που έχουν συνάψει μικτούς γάμους και μιλάνε στα σπίτια τους μόνο πορτογαλικά.

Σ’ αυτές τις χώρες δώστε δυο τρία κατοστάρικα σε έναν ομογενή δάσκαλο να διδάξει ελληνικά και θα σας φιλάει τα χέρια. Μη στέλνετε από την Ελλάδα με απόσπαση εκπαιδευτικούς που τους έχουμε ανάγκη εδώ στη χώρα μας.

Και επί τέλους, πάρετε πίσω στην Ελλάδα τον Μανώλογλου. Είναι φιλόλογος μέσης εκπαίδευσης, οκτώ χρόνια τώρα αποσπασμένος στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας και διδάσκει Ελληνικά στο εκεί Πανεπιστήμιο. Ήταν ο εκλεκτός του Πέτρου Ευθυμίου, του υπουργού Παιδείας της προηγούμενης κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Αρκετά πλέον! Μην προκαλείτε. Φέρετε πίσω τον Μανώλογλου. Ανακαλέστε την απόσπαση του Μανώλογλου!

Δεν έχουμε να πληρώνουμε τα επιμίσθια των εκπαιδευτικών μας σε άχρηστες αποσπάσεις στο εξωτερικό. Καταλάβετέ το κυρία Διαμαντοπούλου, θέλουμε δασκάλους και καθηγητές εδώ στην Ελλάδα.

…..εστω όταν καποιος βαλει τις φωνες να του συμπαραστεκομαστε.

Τυχαίο; Δε νομίζω!

Επίτιμου Διευθυντή

2ου Δημοτικού Σχολείου Κιάτου

«ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ»

Το Φεβρουάριο του 1957, το κακουργιοδικείο των Άγγλων αποικιοκρατών στη Λευκωσία καταδίκασε σε θάνατο τον έφηβο αγωνιστή της ΕΟΚΑ Ευαγόρα Παλληκαρίδη.

Το παράπτωμα στο οποίο υπέπεσε ο Παλληκαρίδης ήταν η συνειδητή άρνησή του να αναγνωρίσει τη δεσποτεία των Άγγλων στο νησί του, την οποία και πολέμησε με τη γραφίδα και το όπλο.

΄Οσον αφορά στο ότι ο Παλληκαρίδης κατά τη σύλληψή του μετέφερε ένα γρασαρισμένο οπλοπολυβόλο Μπρεν , γύρω από το οποίο στοιχειοθετήθηκε το σε βάρος του κατηγορητήριο από τους αποικιοκράτες , είναι θέμα που δεν αντέχει στη βάσανο της κριτικής και είναι καταγέλαστο το γεγονός ότι αυτό στάθηκε αφορμή και αιτία για να σταλεί στο θάνατο ένας έφηβος, που δεν πρόλαβε καν να λογιστεί νέος.

Και ο μεν νόμος –παρά την παγκόσμια κατακραυγή-»ακολούθησε την πορεία του» και ο Παλληκαρίδης απαγχονίστηκε τα μεσάνυχτα της 13ης προς την 14η Μαρτίου του 1957 στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας.
Σημαιοφόρος της παγκόσμιας κατακραυγής για την καταδίκη του Παλληκαρίδη σε θάνατο, αλλά και της οικουμενικής εκστρατείας για να δοθεί χάρη στον έφηβο επαναστάτη ήταν ο Αμερικανός Βουλευτής της πολιτείας Πενσυλβάνια των Η.Π.Α. Foulton .

Δυστυχώς τις εκκλήσεις της Βουλής των Ελλήνων, αλλά και προσωπικοτήτων διεθνούς κύρους από όλο τον κόσμο, καθώς και την έκκληση σαράντα βουλευτών του Εργατικού Κόμματος της Αγγλίας, η βασίλισσα Ελισάβετ τις προσπέρασε ασυγκίνητη . Και για να φανταστείτε το μέγεθος της αναλγησίας , όχι μόνο αρνήθηκε να δώσει χάρη στον έφηβο αγωνιστή , αλλά αρνήθηκε να ικανοποιήσει το αίτημα του πατέρα του εθνομάρτυρα ΕΥΑΓΟΡΑ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗ, να του παραδοθεί η σορός του παιδιού του , για να ταφεί σύμφωνα με τις παραδόσεις του λαού μας και της πίστης μας.

Και αφού ο «άνομος νόμος» της αγγλοκρατίας έπρεπε να πάρει το δρόμο του ο ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ τον βάδισε όρθιος και περήφανος, ανυποχώρητος και αταλάντευτος από τις αρχές του πατριωτικού του καθήκοντος. Στάθηκε απτόητος κι ατάραχος κάτω από το ικρίωμα. Κοίταξε κατάματα το θάνατο κι εκείνος χαμήλωσε το βλέμμα του. Ο ΕΥΑΓΟΡΑΣ πέρασε στο πάνθεο των ηρώων, των αθανάτων του Έθνους των Ελλήνων ψάλλοντας τον Εθνικό μας Ύμνο και έκτοτε παραμένει και θα παραμείνει στο διηνεκές παγκόσμιο σύμβολο λευτεριάς. Σύμβολο κάθε ελευθερόφρονα ανθρώπου και κάθε καταπιεζόμενου λαού.

Η αγχόνη του Παλληκαρίδη έγινε σταυρός και σημάδι που θα καθοδηγεί όχι μόνο την ελληνική, αλλά την παγκόσμια νεολαία στο δρόμο του καθήκοντος, στο δρόμο του χρέους προς την Πατρίδα.

Κι αν οι Άγγλοι αποικιοκράτες έχουν τη σφαλερή εντύπωση ότι με τη φυσική εξόντωση του ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗ πέτυχαν και το θάνατό του «πλανώνται πλάνην οικτράν». Ο ΈΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ ζει και θα ζει στον αιώνα τον άπαντα στην καρδιά κάθε Έλληνα, στην καρδιά κάθε πατριώτη όπου γης.

Συμπληρώθηκαν κιόλας πενήντα τρία ολόκληρα χρόνια από τον απαγχονισμό του Παλληκαρίδη. Κι όμως ο μεγάλος στην ψυχή και στο φρόνημα ΕΚΕΙΝΟΣ έφηβος, ο οραματιστής και τραγουδιστής της λευτεριάς της Κύπρου, ζει ανάμεσά μας . Πολλά από τα επαναστατικά και λυρικά του ποιήματα έχουν μελοποιηθεί, έγιναν τραγούδια, έγιναν πατριωτικά θούρια. Σχολεία, Στρατόπεδα, Πολιτιστικοί Σύλλογοι, Αθλητικά Σωματεία, Δρόμοι, Πλατείες, , σε Ελλάδα και Κύπρο, αλλά και σε ελληνικές παροικίες του εξωτερικού φέρουν το όνομά του. Για την προσωπικότητά του έχουν γραφτεί χιλιάδες σελίδες . Ο Παλληκαρίδης πέρασε στην αθανασία. Αποτελεί το σέμνωμα ενός ολόκληρου λαού. Παρέμεινε για πάντα έφηβος. Τι λένε λοιπόν πέθανε; Ο Παλληκαρίδης δεν πέθανε. Δεν πέθανε ο αετός. ΖΕΙ, ΖΕΙ, και θα ΖΕΙ για να μας καθοδηγεί .
΄ Τα χρόνια πέρασαν. Και ως αδυσώπητος που είναι ο χρόνος άφησε τα χνάρια του αυλακώνοντας και το πρόσωπο της «μεγάλης άνασσας», της Ελισάβετ, η οποία διάγει ήδη την όγδοη δεκαετία της ζωής της και οσονούπω θα κληθεί και η ίδια από τον Παντεπόπτη Κύριο να πληρώσει » το κοινόν για όλους τους ανθρώπους χρέος».

Πώς θα παρουσιαστεί ενώπιον του Θεού και τι είδους απολογία θα δώσει, για το πώς και γιατί δεν έστερξε να δοθεί χάρη στον Παλληκαρίδη, αλλά συναίνεσε να κοπεί το νήμα της ζωής του πάνω στο άνθος της ηλικίας του, είναι δική της υπόθεση. Και ούτε γράφεται τούτο το άρθρο γι’ αυτό το λόγο. Αλλού αποσκοπεί και καταγράφω το πού.
Σύμφωνα με την ειδησεογραφία των ημερών μας, που δεν έχω λόγους να πιστεύω ότι δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, το φετινό καλοκαίρι θα γίνουν στο Πόρτο Χέλι οι γάμοι του Νικόλαου, γιου του έκπτωτου βασιλιά της Ελλάδας Κωνσταντίνου, και σ΄ αυτούς θα παραβρεθεί και η βασίλισσα της Αγγλίας Ελισάβετ.
Το γεγονός ότι η Βασίλισσα των Άγγλων αρνήθηκε να χαρίσει τη ζωή σε ένα δεκαεννιάχρονο παιδί του Λαού μας ( κομμάτι του λαού μας είναι ο Κυπριακός Ελληνισμός), που αγωνιζόταν «παντί σθένει» για τη λευτεριά της Πατρίδας του, και λαμβανομένου υπόψη ότι ο θάνατος αυτού του παιδιού στέρησε από τα Ελληνικά Γράμματα, αλλά και την παγκόσμια λογοτεχνία , μια πολλά υποσχόμενη ποιητική προσωπικότητα, γνωστού δε όντως ότι το Πόρτο Χέλι, αλλά και η ευρύτερη περιοχή της Ερμιονίδας συγκαταλέγεται στις περιοχές της Πατρίδας μας με ανεκτίμητη προσφορά στον υπέρ της Ελευθερίας της Ελλάδας Αγώνα και αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού, θα πρέπει να οδηγήσει τον κ. Δήμαρχο Κρανιδίου, Δημοτικό Διαμέρισμα του οποίου αποτελεί το Πόρτο Χέλι, στην άμεση σύγκληση του Δημοτικού Συμβουλίου του και για τους ανωτέρω λόγους να κηρύξει τη βασίλισσα των Άγγλων ανεπιθύμητο πρόσωπο στο Δήμο Κρανιδίου. Ειρήσθω εν παρόδω ότι στην ανωτέρω απόφαση θα πρέπει να δοθεί ευρεία δημοσιότητα για να καταδειχτεί για μια ακόμα φορά ότι «ο πολύπαθος λαός μας ακουμπά με δέος και σεβασμό στα κόκαλα και τα δάκρυα των εθνομαρτύρων μας και των ηρώων μας» και σε καμία των περιπτώσεων δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα σε βέβηλους λεηλάτες των Ιερών και Οσίων της Φυλής μας , όποιοι κι αν είναι αυτοί, να οδηγούν στην αγχόνη αμούστακα παλικάρια μας, που το μόνο τους έγκλημα ήταν ο αγώνας για την αποτίναξη του δυνάστη «για τη χιλιάκριβη τη λευτεριά»

Νουσιας Σωτηρης

του Δημήτρη Στεργιούλη

Επίτιμου Διευθυντή

2ου Δημοτικού Σχολείου Κιάτου

«ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ»

Το Φεβρουάριο του 1957, το κακουργιοδικείο των Άγγλων αποικιοκρατών στη Λευκωσία καταδίκασε σε θάνατο τον έφηβο αγωνιστή της ΕΟΚΑ Ευαγόρα Παλληκαρίδη.

Το παράπτωμα στο οποίο υπέπεσε ο Παλληκαρίδης ήταν η συνειδητή άρνησή του να αναγνωρίσει τη δεσποτεία των Άγγλων στο νησί του, την οποία και πολέμησε με τη γραφίδα και το όπλο.

΄Οσον αφορά στο ότι ο Παλληκαρίδης κατά τη σύλληψή του μετέφερε ένα γρασαρισμένο οπλοπολυβόλο Μπρεν , γύρω από το οποίο στοιχειοθετήθηκε το σε βάρος του κατηγορητήριο από τους αποικιοκράτες , είναι θέμα που δεν αντέχει στη βάσανο της κριτικής και είναι καταγέλαστο το γεγονός ότι αυτό στάθηκε αφορμή και αιτία για να σταλεί στο θάνατο ένας έφηβος, που δεν πρόλαβε καν να λογιστεί νέος.

Και ο μεν νόμος –παρά την παγκόσμια κατακραυγή-»ακολούθησε την πορεία του» και ο Παλληκαρίδης απαγχονίστηκε τα μεσάνυχτα της 13ης προς την 14η Μαρτίου του 1957 στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας.
Σημαιοφόρος της παγκόσμιας κατακραυγής για την καταδίκη του Παλληκαρίδη σε θάνατο, αλλά και της οικουμενικής εκστρατείας για να δοθεί χάρη στον έφηβο επαναστάτη ήταν ο Αμερικανός Βουλευτής της πολιτείας Πενσυλβάνια των Η.Π.Α. Foulton .

Δυστυχώς τις εκκλήσεις της Βουλής των Ελλήνων, αλλά και προσωπικοτήτων διεθνούς κύρους από όλο τον κόσμο, καθώς και την έκκληση σαράντα βουλευτών του Εργατικού Κόμματος της Αγγλίας, η βασίλισσα Ελισάβετ τις προσπέρασε ασυγκίνητη . Και για να φανταστείτε το μέγεθος της αναλγησίας , όχι μόνο αρνήθηκε να δώσει χάρη στον έφηβο αγωνιστή , αλλά αρνήθηκε να ικανοποιήσει το αίτημα του πατέρα του εθνομάρτυρα ΕΥΑΓΟΡΑ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗ, να του παραδοθεί η σορός του παιδιού του , για να ταφεί σύμφωνα με τις παραδόσεις του λαού μας και της πίστης μας.

Και αφού ο «άνομος νόμος» της αγγλοκρατίας έπρεπε να πάρει το δρόμο του ο ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ τον βάδισε όρθιος και περήφανος, ανυποχώρητος και αταλάντευτος από τις αρχές του πατριωτικού του καθήκοντος. Στάθηκε απτόητος κι ατάραχος κάτω από το ικρίωμα. Κοίταξε κατάματα το θάνατο κι εκείνος χαμήλωσε το βλέμμα του. Ο ΕΥΑΓΟΡΑΣ πέρασε στο πάνθεο των ηρώων, των αθανάτων του Έθνους των Ελλήνων ψάλλοντας τον Εθνικό μας Ύμνο και έκτοτε παραμένει και θα παραμείνει στο διηνεκές παγκόσμιο σύμβολο λευτεριάς. Σύμβολο κάθε ελευθερόφρονα ανθρώπου και κάθε καταπιεζόμενου λαού.

Η αγχόνη του Παλληκαρίδη έγινε σταυρός και σημάδι που θα καθοδηγεί όχι μόνο την ελληνική, αλλά την παγκόσμια νεολαία στο δρόμο του καθήκοντος, στο δρόμο του χρέους προς την Πατρίδα.

Κι αν οι Άγγλοι αποικιοκράτες έχουν τη σφαλερή εντύπωση ότι με τη φυσική εξόντωση του ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗ πέτυχαν και το θάνατό του «πλανώνται πλάνην οικτράν». Ο ΈΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ ζει και θα ζει στον αιώνα τον άπαντα στην καρδιά κάθε Έλληνα, στην καρδιά κάθε πατριώτη όπου γης.

Συμπληρώθηκαν κιόλας πενήντα τρία ολόκληρα χρόνια από τον απαγχονισμό του Παλληκαρίδη. Κι όμως ο μεγάλος στην ψυχή και στο φρόνημα ΕΚΕΙΝΟΣ έφηβος, ο οραματιστής και τραγουδιστής της λευτεριάς της Κύπρου, ζει ανάμεσά μας . Πολλά από τα επαναστατικά και λυρικά του ποιήματα έχουν μελοποιηθεί, έγιναν τραγούδια, έγιναν πατριωτικά θούρια. Σχολεία, Στρατόπεδα, Πολιτιστικοί Σύλλογοι, Αθλητικά Σωματεία, Δρόμοι, Πλατείες, , σε Ελλάδα και Κύπρο, αλλά και σε ελληνικές παροικίες του εξωτερικού φέρουν το όνομά του. Για την προσωπικότητά του έχουν γραφτεί χιλιάδες σελίδες . Ο Παλληκαρίδης πέρασε στην αθανασία. Αποτελεί το σέμνωμα ενός ολόκληρου λαού. Παρέμεινε για πάντα έφηβος. Τι λένε λοιπόν πέθανε; Ο Παλληκαρίδης δεν πέθανε. Δεν πέθανε ο αετός. ΖΕΙ, ΖΕΙ, και θα ΖΕΙ για να μας καθοδηγεί .
΄ Τα χρόνια πέρασαν. Και ως αδυσώπητος που είναι ο χρόνος άφησε τα χνάρια του αυλακώνοντας και το πρόσωπο της «μεγάλης άνασσας», της Ελισάβετ, η οποία διάγει ήδη την όγδοη δεκαετία της ζωής της και οσονούπω θα κληθεί και η ίδια από τον Παντεπόπτη Κύριο να πληρώσει » το κοινόν για όλους τους ανθρώπους χρέος».

Πώς θα παρουσιαστεί ενώπιον του Θεού και τι είδους απολογία θα δώσει, για το πώς και γιατί δεν έστερξε να δοθεί χάρη στον Παλληκαρίδη, αλλά συναίνεσε να κοπεί το νήμα της ζωής του πάνω στο άνθος της ηλικίας του, είναι δική της υπόθεση. Και ούτε γράφεται τούτο το άρθρο γι’ αυτό το λόγο. Αλλού αποσκοπεί και καταγράφω το πού.
Σύμφωνα με την ειδησεογραφία των ημερών μας, που δεν έχω λόγους να πιστεύω ότι δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, το φετινό καλοκαίρι θα γίνουν στο Πόρτο Χέλι οι γάμοι του Νικόλαου, γιου του έκπτωτου βασιλιά της Ελλάδας Κωνσταντίνου, και σ΄ αυτούς θα παραβρεθεί και η βασίλισσα της Αγγλίας Ελισάβετ.
Το γεγονός ότι η Βασίλισσα των Άγγλων αρνήθηκε να χαρίσει τη ζωή σε ένα δεκαεννιάχρονο παιδί του Λαού μας ( κομμάτι του λαού μας είναι ο Κυπριακός Ελληνισμός), που αγωνιζόταν «παντί σθένει» για τη λευτεριά της Πατρίδας του, και λαμβανομένου υπόψη ότι ο θάνατος αυτού του παιδιού στέρησε από τα Ελληνικά Γράμματα, αλλά και την παγκόσμια λογοτεχνία , μια πολλά υποσχόμενη ποιητική προσωπικότητα, γνωστού δε όντως ότι το Πόρτο Χέλι, αλλά και η ευρύτερη περιοχή της Ερμιονίδας συγκαταλέγεται στις περιοχές της Πατρίδας μας με ανεκτίμητη προσφορά στον υπέρ της Ελευθερίας της Ελλάδας Αγώνα και αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού, θα πρέπει να οδηγήσει τον κ. Δήμαρχο Κρανιδίου, Δημοτικό Διαμέρισμα του οποίου αποτελεί το Πόρτο Χέλι, στην άμεση σύγκληση του Δημοτικού Συμβουλίου του και για τους ανωτέρω λόγους να κηρύξει τη βασίλισσα των Άγγλων ανεπιθύμητο πρόσωπο στο Δήμο Κρανιδίου. Ειρήσθω εν παρόδω ότι στην ανωτέρω απόφαση θα πρέπει να δοθεί ευρεία δημοσιότητα για να καταδειχτεί για μια ακόμα φορά ότι «ο πολύπαθος λαός μας ακουμπά με δέος και σεβασμό στα κόκαλα και τα δάκρυα των εθνομαρτύρων μας και των ηρώων μας» και σε καμία των περιπτώσεων δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα σε βέβηλους λεηλάτες των Ιερών και Οσίων της Φυλής μας , όποιοι κι αν είναι αυτοί, να οδηγούν στην αγχόνη αμούστακα παλικάρια μας, που το μόνο τους έγκλημα ήταν ο αγώνας για την αποτίναξη του δυνάστη «για τη χιλιάκριβη τη λευτεριά»

Ρε μπας είχαν δίκιο?

Παρακαλώ δες τε το παρακάτω link

σχετικά τις παράνομες δραστηριότητες του δικτύου ξεπλύματος βρώμικου χρήματος με τους Βουλγαράκη Πελέκη κλπ.,

http://www.scribd.com/doc/34545943/ΒΟΥΛΓΑΡΑΚΗΣ-Το-Δίκτυο-Ξεπλύματος-Βρώμικου-Χρήματος-στην-Ελλάδα-αποτελούμενο-από-τους-ΑΒΡΑΝΤΙΝΗΣ-Ιωάννης-Μιλτιάδης-ΒΑΓΓΕΡ-ΟΛΥΜΠΙΟΣ-Ανδρέας-ΜΑΡΤΙΝΟ

και πόσο καλά έκανε ο κ. Α> Σαμαράς με το να τον πετάξει εκτός ΝΔ
στην διάθεση σας για περισσότερες λεπτομέρειες και στοιχεία
χαιρετώ
Εμμανουήλ ΑΘ Χατζησάββας
h.manolis@yahoo.com

ΥΓ:Μεταξύ των συνεργατών του συγκαταλέγεται και ο Ο Ιωάννης Αβραντίνης και ο αδελφός του Χαράλαμπος οι οποίοι έχουν καταδικαστεί από το Αμερικανικό Δικαστήριο της Πολιτείας της Πενσυλβάνιας για σωρεία απάτες.
Βλ. link http://www.scribd.com/doc/34545943/ΒΟΥΛΓΑΡΑΚΗΣ-Το-Δίκτυο-Ξεπλύματος-Βρώμικου-Χρήματος-στην-Ελλάδα-αποτελούμενο-από-τους-ΑΒΡΑΝΤΙΝΗΣ-Ιωάννης-Μιλτιάδης-ΒΑΓΓΕΡ-ΟΛΥΜΠΙΟΣ-Ανδρέας-ΜΑΡΤΙΝΟ

Και εξηγουμαι: η λύση για όλα τα «στραβά» είναι να γίνουμε δουλοπάροικοι των τοκογλύφων (=»οι αγορές» που μας τσαμπουνατε τα παπαγαλακια του ΓΑΠ-Τσολακογλου κ Σια);

Δεν πάτε να «κουρευτείτε» μήπως;
Η μάλλον, καλύτερα, συνεχίστε το βιολί σας, διότι έτσι θα ξυπνήσει και ο τελευταίος αποβλακωμένος της χώρας, και σύντομα θα έχετε την διαδήλωση της 5ης Μαιου «x 100″, και «διαρκείας». Και δεν θα μπορούν οι παρακρατικοί προβοκάτορες (ναι, οι συναδελφοί σας, από άλλο πόστο) να την αμαυρώσουν.
Γκέγκε;

Θα μας αλλάξουν τα φώτα, σε όσους από μας έχουμε πέσει στα χέρια τους και έχουμε εκκρεμότητες, θα υποφέρουμε από τις απεργίες τους, ας αποθηκεύσουμε μερικά φάρμακα, αλλά κάποια μέρα θα τελειώσουν όλα.

Σκεφτείτε όλα αυτά άρχισαν από τα τσιφλίκια που άφησαν φεύγοντας οι Τούρκοι στη Θεσσαλία (1881), Μακεδονία, Ήπειρο (1912) όταν έπιασε για πρώτη φορά ο τσαμπουκάς με τα μεγάλα τσιφλίκια, και μετά δημιουργήθηκε ένα πελατειακό κράτος (τσιφλικάδες που ανέβαζαν και κατέβαζαν κυβερνήσεις, αδειούχοι των μετέπειτα κλειστών επαγγελμάτων που δεν τολμούσε να τους θίξει κανείς.. Ως που ήρθε η Τρόικα. ή αυτοί η η πλήρης ασυδοσία…. δεν υπήρχε χώρος για κράτος δικαίου).

Φυσικά είναι αίσχος που πέσαμε στην Τρόικα (βλ. απόλυση εργαζόμενου με τη μισή αποζημίωση και αυτή σε 6 δόσεις, σου δίνω την πρώτη και μετά δεν σου δίνω τις υπόλοιπες και τρέχα στα δικαστήρια..!), αλλά μη μου πείτε ότι θα τολμούσε χωρίς αυτούς να τα βάλει κανείς με τα κλειστά επαγγέλματα.

Θα μας αλλάξουν τα φώτα, σε όσους από μας έχουμε πέσει στα χέρια τους και έχουμε εκκρεμότητες, θα υποφέρουμε από τις απεργίες τους, ας αποθηκεύσουμε μερικά φάρμακα, αλλά κάποια μέρα θα τελειώσουν όλα.

Σκεφτείτε όλα αυτά άρχισαν από τα τσιφλίκια που άφησαν φεύγοντας οι Τούρκοι στη Θεσσαλία (1881), Μακεδονία, Ήπειρο (1912) όταν έπιασε για πρώτη φορά ο τσαμπουκάς με τα μεγάλα τσιφλίκια, και μετά δημιουργήθηκε ένα πελατειακό κράτος (τσιφλικάδες που ανέβαζαν και κατέβαζαν κυβερνήσεις, αδειούχοι των μετέπειτα κλειστών επαγγελμάτων που δεν τολμούσε να τους θίξει κανείς.. Ως που ήρθε η Τρόικα. ή αυτοί η η πλήρης ασυδοσία…. δεν υπήρχε χώρος για κράτος δικαίου).

Φυσικά είναι αίσχος που πέσαμε στην Τρόικα (βλ. απόλυση εργαζόμενου με τη μισή αποζημίωση και αυτή σε 6 δόσεις, σου δίνω την πρώτη και μετά δεν σου δίνω τις υπόλοιπες και τρέχα στα δικαστήρια..!), αλλά μη μου πείτε ότι θα τολμούσε χωρίς αυτούς να τα βάλει κανείς με τα κλειστά επαγγέλματα.

Θα μας αλλάξουν τα φώτα, σε όσους από μας έχουμε πέσει στα χέρια τους και έχουμε εκκρεμότητες, θα υποφέρουμε από τις απεργίες τους, ας αποθηκεύσουμε μερικά φάρμακα, αλλά κάποια μέρα θα τελειώσουν όλα.

Σκεφτείτε όλα αυτά άρχισαν από τα τσιφλίκια που άφησαν φεύγοντας οι Τούρκοι στη Θεσσαλία (1881), Μακεδονία, Ήπειρο (1912) όταν έπιασε για πρώτη φορά ο τσαμπουκάς με τα μεγάλα τσιφλίκια, και μετά δημιουργήθηκε ένα πελατειακό κράτος (τσιφλικάδες που ανέβαζαν και κατέβαζαν κυβερνήσεις, αδειούχοι των μετέπειτα κλειστών επαγγελμάτων που δεν τολμούσε να τους θίξει κανείς.. Ως που ήρθε η Τρόικα. ή αυτοί η η πλήρης ασυδοσία…. δεν υπήρχε χώρος για κράτος δικαίου).

Φυσικά είναι αίσχος που πέσαμε στην Τρόικα (βλ. απόλυση εργαζόμενου με τη μισή αποζημίωση και αυτή σε 6 δόσεις, σου δίνω την πρώτη και μετά δεν σου δίνω τις υπόλοιπες και τρέχα στα δικαστήρια..!), αλλά μη μου πείτε ότι θα τολμούσε χωρίς αυτούς να τα βάλει κανείς με τα κλειστά επαγγέλματα.

Θα μας αλλάξουν τα φώτα, σε όσους από μας έχουμε πέσει στα χέρια τους και έχουμε εκκρεμότητες, θα υποφέρουμε από τις απεργίες τους, ας αποθηκεύσουμε μερικά φάρμακα, αλλά κάποια μέρα θα τελειώσουν όλα.

Σκεφτείτε όλα αυτά άρχισαν από τα τσιφλίκια που άφησαν φεύγοντας οι Τούρκοι στη Θεσσαλία (1881), Μακεδονία, Ήπειρο (1912) όταν έπιασε για πρώτη φορά ο τσαμπουκάς με τα μεγάλα τσιφλίκια, και μετά δημιουργήθηκε ένα πελατειακό κράτος (τσιφλικάδες που ανέβαζαν και κατέβαζαν κυβερνήσεις, αδειούχοι των μετέπειτα κλειστών επαγγελμάτων που δεν τολμούσε να τους θίξει κανείς.. Ως που ήρθε η Τρόικα. ή αυτοί η η πλήρης ασυδοσία…. δεν υπήρχε χώρος για κράτος δικαίου).

Φυσικά είναι αίσχος που πέσαμε στην Τρόικα (βλ. απόλυση εργαζόμενου με τη μισή αποζημίωση και αυτή σε 6 δόσεις, σου δίνω την πρώτη και μετά δεν σου δίνω τις υπόλοιπες και τρέχα στα δικαστήρια..!), αλλά μη μου πείτε ότι θα τολμούσε χωρίς αυτούς να τα βάλει κανείς με τα κλειστά επαγγέλματα.

«Με τον όρο ότι ο Υπουργός θα ανακαλέσει την πολιτική επιστράτευση και την επίταξη», «Με τον όρο ότι θα συσταθεί επιτροπή για τη συζήτηση των αιτημάτων τους» κλπ( «διαφορετικά θα ξανακάνουν απεργία») αποφάσισαν την αναστολή της απεργίας τους, «συναισθανόμενοι την κρισιμότητα της κατάστασης της αγοράς» κλπ.

Μα δεν είχε πει έτσι ο Ρέππας. Είχε πει «εφόσον επιπλέον δεσμευτούν οι απεργοί ότι δεν θα ξανακηρύξουν απεργία μέχρι την ψήφιση του νομοσχεδίου».

Δηλαδή οι φορτηγατζήδες μας βγήκανε και από πάνω;

Όχι κύριε Ρέππα, μη δεχτείτε τέτοιο εξευτελισμό, γιατί μετά θα μας …………..νε. Εφαρμόστε την πολιτική επιστράτευση και την επίταξη. Τώρα μάλιστα που έχουμε και βενζίνη!

«Με τον όρο ότι ο Υπουργός θα ανακαλέσει την πολιτική επιστράτευση και την επίταξη», «Με τον όρο ότι θα συσταθεί επιτροπή για τη συζήτηση των αιτημάτων τους» κλπ( «διαφορετικά θα ξανακάνουν απεργία») αποφάσισαν την αναστολή της απεργίας τους, «συναισθανόμενοι την κρισιμότητα της κατάστασης της αγοράς» κλπ.

Μα δεν είχε πει έτσι ο Ρέππας. Είχε πει «εφόσον επιπλέον δεσμευτούν οι απεργοί ότι δεν θα ξανακηρύξουν απεργία μέχρι την ψήφιση του νομοσχεδίου». Δηλαδή οι φορτηγατζήδες μας βγήκανε και από πάνω;

Όχι κύριε Ρέππα, μη δεχτείτε τέτοιο εξευτελισμό, γιατί μετά θα μας …………..νε. Εφαρμόστε την πολιτική επιστράτευση και την επίταξη. Τώρα μάλιστα που έχουμε και βενζίνη!

Ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας

ΑΙΤΗΣΗ ΑΚΥΡΩΣΕΩΣ

Κωνσταντίνου Χοντροκοιλιά, κατοίκου Ιλίου, διεύθυνση Πλατεία Ηρώων Τσαμπουκαλήδων αριθμός 6, ιδιοκτήτου Δ.Χ. φορτηγού – βυτιοφόρου (που το απέκτησε το 1971).

ΚΑΤΑ

α. Του υπ’ αριθ. 86/2010 έγγράφου του Υπουργείου Συγκοινωνιών, με το οποίο επιστρατεύτηκα για να κουβαλάω βενζίνη, τη στιγμή που είμαστε σε απεργία.

β. Του ταυτάριθμού εγγράφου του ίδιου Υπουργείου, με το οποίο επιτάχθηκε το φορτηγό/ βυτιοφόρο μου.

Προσφεύγω ενώπιόν σας και ζητώ να ακυρωθεί το υπ’ αριθ. 86/2010 έγγραφο του Υπουργείου Συγκοινωνιών, με το οποίο επιστρατεύτηκα για να κουβαλάω βενζίνη, τη στιγμή που είμαστε σε απεργία, καθώς και του ταυτάριθμού εγγράφου επίταξης του αυτοκινήτου μου.

Είμαι ένας μεροκαματιάρης και απέκτησα το 1971 με την αξία μου μία άδεια φορτηγού βυτιοφόρου.

Από το 1971 μέχρι σήμερα με τα κέρδη από το κλειστό επάγγελμά μας, αλλά κυρίως με την επιχειρηματικότητά μου και την καπατσώσύνη μου, έχω καταφέρει να βγάλω άλλες 17 άδειες ισάριθμων φορτηγών/βυτιοφόρων, με τα οποία κερδίζω τα προς το ζην και έχω παντρέψει και τα παιδιά μου.

Προχθές το Υπουργείο, μη σεβόμενο την απόφαση της ομοσπονδίας των σωματείων μας για επ’ αόριστο συνέχιση της πανελλαδικής απεργίας μας, και με τον δόλιο σκοπό να απελευθερώσει το επάγγελμα του φορτηγατζή και να μας καταστρέψει, μου επέδωσε μέσω του αστυφύλακα τις παραπάνω προσβαλλόμενες πράξεις, τις οποίες ο αστυνομικός που ήρθε για την επίδοση, τις θυροκόλλησε με ιδιαίτερη θρασύτητα στην εξώπορτά μου, τη στιγμή που πλενόμουν στο μπάνιο μου και δεν μπορούσα να του ανοίξω, με αποτέλεσμα να γελάει σε βάρος μου όχι μόνο όλη η πολυκατοικία αλλά και όλη η γειτονιά.

Η κλήση μου σε πολιτική επιστράτευση είναι παράνομη και αόριστη, αφού δεν αναφέρει, για ποιον να δουλέψω, σε ποιον να κουβαλήσω βενζίνη, ποιά διαδρομή να ακολουθήσω και πόσες ώρες να εργαστώ τη βδομάδα.

Κατόπιν των ανωτέρω ζητώ να προβείτε στην ακύρωση των παραπάνω προσβαλλόμενων πράξεων, και στην αποζημίωσή μου για ηθική βλάβη, στην οποία να περιλαμβάνονται τα δικαστικά μου έξοδα και η αμοιβή του πληρεξουσίου μου δικηγόρου.

Αθήνα 31 Ιουλίου 2010
Ο Πληρεξούσιος Δικηγόρος

Ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας

ΑΙΤΗΣΗ ΑΚΥΡΩΣΕΩΣ

Κωνσταντίνου Χοντροκοιλιά, κατοίκου Ιλίου, διεύθυνση Πλατεία Ηρώων Τσαμπουκαλήδων αριθμός 6, ιδιοκτήτου Δ.Χ. φορτηγού – βυτιοφόρου (που το απέκτησε το 1971).

ΚΑΤΑ

α. Του υπ’ αριθ. 86/2010 έγγράφου του Υπουργείου Συγκοινωνιών, με το οποίο επιστρατεύτηκα για να κουβαλάω βενζίνη, τη στιγμή που είμαστε σε απεργία.

β. Του ταυτάριθμού εγγράφου του ίδιου Υπουργείου, με το οποίο επιτάχθηκε το φορτηγό/ βυτιοφόρο μου.

Προσφεύγω ενώπιόν σας και ζητώ να ακυρωθεί το υπ’ αριθ. 86/2010 έγγραφο του Υπουργείου Συγκοινωνιών, με το οποίο επιστρατεύτηκα για να κουβαλάω βενζίνη, τη στιγμή που είμαστε σε απεργία, καθώς και του ταυτάριθμού εγγράφου επίταξης του αυτοκινήτου μου.

Είμαι ένας μεροκαματιάρης και απέκτησα το 1971 με την αξία μου μία άδεια φορτηγού βυτιοφόρου.

Από το 1971 μέχρι σήμερα με τα κέρδη από το κλειστό επάγγελμά μας, αλλά κυρίως με την επιχειρηματικότητά μου και την καπατσώσύνη μου, έχω καταφέρει να βγάλω άλλες 17 άδειες ισάριθμων φορτηγών/βυτιοφόρων, με τα οποία κερδίζω τα προς το ζην και έχω παντρέψει και τα παιδιά μου.

Προχθές το Υπουργείο, μη σεβόμενο την απόφαση της ομοσπονδίας των σωματείων μας για επ’ αόριστο συνέχιση της πανελλαδικής απεργίας μας, και με τον δόλιο σκοπό να απελευθερώσει το επάγγελμα του φορτηγατζή και να μας καταστρέψει, μου επέδωσε μέσω του αστυφύλακα τις παραπάνω προσβαλλόμενες πράξεις, τις οποίες ο αστυνομικός που ήρθε για την επίδοση, τις θυροκόλλησε με ιδιαίτερη θρασύτητα στην εξώπορτά μου, τη στιγμή που πλενόμουν στο μπάνιο μου και δεν μπορούσα να του ανοίξω, με αποτέλεσμα να γελάει σε βάρος μου όχι μόνο όλη η πολυκατοικία αλλά και όλη η γειτονιά.

Η κλήση μου σε πολιτική επιστράτευση είναι παράνομη και αόριστη, αφού δεν αναφέρει, για ποιον να δουλέψω, σε ποιον να κουβαλήσω βενζίνη, ποιά διαδρομή να ακολουθήσω και πόσες ώρες να εργαστώ τη βδομάδα.

Κατόπιν των ανωτέρω ζητώ να προβείτε στην ακύρωση των παραπάνω προσβαλλόμενων πράξεων, και στην αποζημίωσή μου για ηθική βλάβη, στην οποία να περιλαμβάνονται τα δικαστικά μου έξοδα και η αμοιβή του πληρεξουσίου μου δικηγόρου.

Αθήνα 31 Ιουλίου 2010
Ο Πληρεξούσιος Δικηγόρος

Τι περιμένετε; Γιατί δεν παραπέμπετε για παράβαση καθήκοντος τους Νομάρχες και τους υπαλλήλους τους που δεν προωθούν για επίδοση τα φύλλα επιστράτευσης των απεργών;

Θα βλέπετε ανέκφραστοι τις κραυγές απελπισίας των 100.000 ξένων τουριστών της Χαλκιδικής που δεν μπορούν να φύγουν για τις πατρίδες τους στις Βαλκανικές χώρες με τα αυτοκίνητά τους, επειδή δεν έχουν βενζίνη, και τα παρατάνε στο δρόμο; Δεν βλέπετε τι έγκλημα διαπράττεται κατά του ελληνικού λαού; Αυτοί οι τουρίστες θα μας δυσφημίσουν – με το δίκιο τους – και του χρόνου δεν θα ξαναπατήσει κανένας, οπότε η κυβέρνηση θα μας λειώσει με περισσότερους φόρους και εξοντωτικές μειώσεις των μισθών και συντάξεων, αφού δεν θα έχει έσοδα το κράτος και δεν θα μπορεί να εξοφλήσει το χρέος στην Τρόικα;

Γεμίστε τις φυλακές και τα κρατητήρια με αυτούς που περιφρονούν το νόμο και παίζουν με τις ζωές μας.

Τι περιμένετε; Γιατί δεν παραπέμπετε για παράβαση καθήκοντος τους Νομάρχες και τους υπαλλήλους τους που δεν προωθούν για επίδοση τα φύλλα επιστράτευσης των απεργών;

Θα βλέπετε ανέκφραστοι τις κραυγές απελπισίας των 100.000 ξένων τουριστών της Χαλκιδικής που δεν μπορούν να φύγουν για τις πατρίδες τους στις Βαλκανικές χώρες με τα αυτοκίνητά τους, επειδή δεν έχουν βενζίνη, και τα παρατάνε στο δρόμο; Δεν βλέπετε τι έγκλημα διαπράττεται κατά του ελληνικού λαού; Αυτοί οι τουρίστες θα μας δυσφημίσουν – με το δίκιο τους – και του χρόνου δεν θα ξαναπατήσει κανένας, οπότε η κυβέρνηση θα μας λειώσει με περισσότερους φόρους και εξοντωτικές μειώσεις των μισθών και συντάξεων, αφού δεν θα έχει έσοδα το κράτος και δεν θα μπορεί να εξοφλήσει το χρέος στην Τρόικα;

Γεμίστε τις φυλακές και τα κρατητήρια με αυτούς που περιφρονούν το νόμο και παίζουν με τις ζωές μας.

Τι περιμένετε; Γιατί δεν παραπέμπετε για παράβαση καθήκοντος τους Νομάρχες και τους υπαλλήλους τους που δεν προωθούν για επίδοση τα φύλλα επιστράτευσης των απεργών;

Θα βλέπετε ανέκφραστοι τις κραυγές απελπισίας των 100.000 ξένων τουριστών της Χαλκιδικής που δεν μπορούν να φύγουν για τις πατρίδες τους στις Βαλκανικές χώρες με τα αυτοκίνητά τους, επειδή δεν έχουν βενζίνη, και τα παρατάνε στο δρόμο; Δεν βλέπετε τι έγκλημα διαπράττεται κατά του ελληνικού λαού; Αυτοί οι τουρίστες θα μας δυσφημίσουν – με το δίκιο τους – και του χρόνου δεν θα ξαναπατήσει κανένας, οπότε η κυβέρνηση θα μας λειώσει με περισσότερους φόρους και εξοντωτικές μειώσεις των μισθών και συντάξεων, αφού δεν θα έχει έσοδα το κράτος και δεν θα μπορεί να εξοφλήσει το χρέος στην Τρόικα;

Γεμίστε τις φυλακές και τα κρατητήρια με αυτούς που περιφρονούν το νόμο και παίζουν με τις ζωές μας.

Ποιό άρρωστο μυαλό Υπουργείου έκανε τέτοιο σχεδιασμό;

Καλά ένας απεργός φορτηγατζής παίρνει την κλήση του, ή του τη θυροκολλούν στην πόρτα, τι θα γίνει μετά; Ας υποθέσουμε ότι εμφανίζεται στο Αστυνομικό Τμήμα και τους λέει «Καλημέρα σας, με ζητήσατε, εδώ είμαι, τι θέλετε να κάνω;». Τι θα του πουν οι αστυνομικοί; «Πήγαινε πάρε βενζίνη και μοίρασέ τη στους 100.000 αποκλεισμένους ξένους τουρίστες της Χαλκιδικής»;

Αν ο φορτηγατζής τους πει «Εγώ είμαι συνεχώς στη διάθεσή σας, αλλά κανένας δεν μου έχει κάνει παραγγελία για μεταφορά και επομένως κάνω ηλιοθεραπεία» τι νόημα θα έχει η πολιτική επιστράτευσή του;

Οι χοντροκέφαλοι που σχεδίασαν αυτό το νόμο περί πολιτικής προστασίας, δεν τα έχουν λάβει αυτά υπόψη τους; Θα φτιάξουμε τώρα άλλο νόμο;

Και οι 100.000 αποκλεισμένοι ξένοι τουρίστες στη Χαλκιδική που παραμένουν αποκλεισμένοι λόγω έλλειψης βενζίνης, τι θα κάνουν;

Μάνα, είχα επενδύσει το βιος μου, σε μια άδεια φορτηγού από το 1971. Όλοι μου είπαν τότε «έκανες καλή επένδυση. Η αξία της άδειας θα αυξάνει με το χρόνο και θα είσαι πάντα ένας πλούσιος φορτηγατζής, που θα μπορείς να ζητήσεις ότι θελήσεις, λόγω του κλειστού επαγγέλματός μας, σε όποιον καινούργιο ήθελε να αγοράσει την άδειά σου και να γίνει φορτηγατζής».

Μάνα μου, δεν καταλαβαίνω τι έγινε τώρα τελευταία. Η κυβέρνηση υπέγραψε ένα Μνημόνιο λέει με την Τρόικα, το οποίο προβλέπει την κατάργηση του κλειστού χαρακτήρα του έπαγγέλματος του φορτηγατζή δημόσιας χρήσης. Τί είναι αυτό δεν το καταλαβαίνω. Ρε ο Χρήστος δεν μας είχε διαβεβαιώσει ότι ποτέ καμία κυβέρνηση δεν θα απελευθέρωνε το επάγγελμα, προς κάθε ενδιαφερόμενο, επειδή θα τους είχαμε στο χέρι, και με μια απεργία μας θα παρέλυε η Ελλάδα; Τι μας έκανε ξαφνικά αυτός ο Ρέππας;

Μάνα, πήγα όπως και άλλες φορές στην είσοδο του διϋλιστηρίου, για να εμποδίσω μαζί με τους συντρόφους μου, την είσοδο και έξοδο των φορτηγών, ιδιωτικών και δημόσιων, που δεν συμφωνούσαν με την απεργία μας. Μας έγραψε και η τηλεόραση. Τι ωραία!

Μάνα μου, ξαφνικά με έπιασαν τρεις μπάτσοι, παρουσία ενός εισαγγελέα και με οδήγησαν στη φυλακή, λόγω, όπως λένε «παρακώλυσης της διακίνησης υγρών καυσίμων».

Μάνα, γιατίιιιιιιιιιιιι;

Μάνα, είχα επενδύσει το βιος μου, σε μια άδεια φορτηγού από το 1971. Όλοι μου είπαν τότε «έκανες καλή επένδυση. Η αξία της άδειας θα αυξάνει με το χρόνο και θα είσαι πάντα ένας πλούσιος φορτηγατζής, που θα μπορείς να ζητήσεις ότι θελήσεις, λόγω του κλειστού επαγγέλματός μας, σε όποιον καινούργιο ήθελε να αγοράσει την άδειά σου και να γίνει φορτηγατζής».

Μάνα μου, δεν καταλαβαίνω τι έγινε τώρα τελευταία. Η κυβέρνηση υπέγραψε ένα Μνημόνιο λέει με την Τρόικα, το οποίο προβλέπει την κατάργηση του κλειστού χαρακτήρα του έπαγγέλματος του φορτηγατζή δημόσιας χρήσης. Τί είναι αυτό δεν το καταλαβαίνω. Ρε ο Χρήστος δεν μας είχε διαβεβαιώσει ότι ποτέ καμία κυβέρνηση δεν θα απελευθέρωνε το επάγγελμα, προς κάθε ενδιαφερόμενο, επειδή θα τους είχαμε στο χέρι, και με μια απεργία μας θα παρέλυε η Ελλάδα; Τι μας έκανε ξαφνικά αυτός ο Ρέππας;

Μάνα, πήγα όπως και άλλες φορές στην είσοδο του διϋλιστηρίου, για να εμποδίσω μαζί με τους συντρόφους μου, την είσοδο και έξοδο των φορτηγών, ιδιωτικών και δημόσιων, που δεν συμφωνούσαν με την απεργία μας. Μας έγραψε και η τηλεόραση. Τι ωραία!

Μάνα μου, ξαφνικά με έπιασαν τρεις μπάτσοι, παρουσία ενός εισαγγελέα και με οδήγησαν στη φυλακή, λόγω, όπως λένε «παρακώλυσης της διακίνησης υγρών καυσίμων».

Μάνα, γιατίιιιιιιιιιιιι;

Θα υποφέρουμε όλοι, λοιπόν, όχι μόνο και εμείς, αλλά και εσείς. Θα πηγαίνουμε με το τραμ και το μετρό, θα πηγαίνουμε με υπεραστικά λεωφορεία χωρίς να σας συναντάμε στους δρόμους, θα ζήσουμε, δεν θα πεθάνουμε.

Εσείς θα γυρίσετε ταπεινωμένοι στις οικογένειές σας και θα πείτε «Παίξαμε τους σκληρούς και χάσαμε», «πάει περίπατο ο τσαμπουκάς μας». Τώρα σας βλέπουν και οι ελεγκτές της Τρόικας και δεν θα επιτρέψουν να εκμεταλλευτείτε το ποσό της άδειας που – σύμφωνα με το νομοσχέδιο της κυβέρνησης – θα αφαιρούνταν από το κεφάλαιο της εταιρείας που θα υποχρεωθείτε να συστήσετε. Χα χα χα

Κάντε παρέα με τους ταξιτζήδες, γιατρούς, συμβολαιογράφους, ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας κλπ να συστήσετε ένα κόμμα κλειστών επαγγελμάτων, που θα επιβάλει πάλι τον τσαμπουκά στην υποθετική περίπτωση μιας στο δυσεκατομμύριο που θα ανέβετε στην εξουσία!

Μπορεί να βγήκα από Ελληνικούς όρχεις, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το σέβομαι απόλυτα εδώ και μερικά χρόνια.

Πώς βρέθηκα εγώ σε μπουρδέλο;
Γιατί μου έλαχε τέτοιο λαχείο;
Υπάρχει περίπτωση να γίνει το μπουρδέλο κάτι άλλο;

Μια γκαλερί έργων τέχνης λένε κάποιοι, με εκθέματα τις εκατοντάδες -χιλιάδες σπερματεγχύσεις χαλασμένης φαιάς ουσίας.
Μόνο αυτό μπορεί να γίνει αν αλλάξει χρήση;
Όχι, δεν το δέχομαι.

Προτού φύγω για …………

το σούπερ μάρκετ Carrefour-Μαρινόπουλος προκειμένου να αγοράσω πανάκριβα τα κακοσυντηρημένα, ή και σάπια προϊόντα του, για να γεμίσω την κοιλίτσα μου με λίγο φαγητό να αντέξω στο μπουρδέλο, προλαβαίνω να πω δυο πράγματα.

Μπορεί και τρία, και σαραντατρία, άσε το ταξίμετρο να γράφει, έτσι κι αλλιώς συνέχεια γράφει.
Το Carrefour λοιπόν, και τα περισσότερα σούπερ μάρκετ μας σκοτώνουν καθημερινώς με τα σκουληκιασμένα που πουλάνε, αλλά και με τις τιμές που τα πουλάνε.

Ένα πρόχειρο παράδειγμα: 80 δραχμές είχαν οι φακές προ Ευρώ, 80 λεπτά γίνανε με το Ευρώ, 1,80 πήγαν σήμερα το σακουλάκι.
Δηλαδή από 80 δραχμές οι φακές πριν 9 χρόνια, σήμερα κάνουν 612 δραχμές το σακουλάκι του μισού κιλού.

Μόνο που οι γαμιομισθοί, παρέμειναν ίδιοι από τότε, και τώρα με το μνημόνιο-ζωή σ΄εμάς- μειώθηκαν κι άλλο.
Μισθοί, συντάξεις, επιδόματα, όλα κάτω.
Μόνο οι φακές επάνω.
Η αξία ενός κιλού φακής είναι ίση πλέον με τον ιδρώτα που χύνει ο άνθρωπος για μια ώρα δουλειάς.

Ως αξία λοιπόν, είμαστε ίσοι πια με τις φακές.

Προχτές δεν σκότωσαν τον Γκιόλια.
Μια σακούλα φακές πυροβολήσανε κι αν το καταλάβουνε αυτό οι δολοφόνοι μπορεί να νοιώσουμε και λίγο κότσοι, γιατί οι 17 σφαίρες που ξοδέψανε για να βγάλουνε απ΄τη μέση μια σακούλα με φακές, κοστίζουν μια τριανταριά κιβώτια φακές.

Αυτή είναι η εικόνα της Μπουρδελλάδας.Σε όλους τους τομείς.
Σαφής, ξεσαφής, αυτή είναι.
Αρέσει, δεν αρέσει, αυτή είναι.
Ό,τι ζούμε, ό,τι είμαστε και ό,τι υπάρχει γύρω μας, δεν αξίζουν παραπάνω από μια σακούλα άβραστες, ξερές φακές.

Το λέω εγώ που ψήφισα ΠΑ.ΣΟ.Κ και είμαι πεπεισμένη ότι ήταν αναπόφευκτο τελικά να παραμείνουμε φακές, παρότι πίστεψα τον ΓΑΠ προ εκλογών πως θα γινόμασταν και πάλι άνθρωποι.

Όταν η τελευταία κυβέρνηση της Ν.Δ έκοψε κάθε ρίζα μας με το ανθρώπινο γένος, τι να σου κάνει ο ΓΑΠ και κάθε ΓΑΠ;
Ανά πέντε λεπτά αποκαλύπτονται τα έργα, οι δουλειές, τα κλαδευτήρια στα χέρια της τελευταίας εξαετίας, ανά πέντε λεπτά ακούς τις τσάπες τους να αντηχούν στο χρόνο, με τις οποίες μας έθαβαν βαθιά και πιο βαθιά στο χώμα.

«Φακές ρε πούστηδες να γίνετε, φακές!» τραγούδαγαν και θάβανε.

Τίποτα δεν μπορεί να κάνει ο ΓΑΠ, εκτός απ΄ το να ελπίζει ότι κλάδεψε από δω, πότισε από κει, ίσως μας φυτρώσει κάνα δαχτυλάκι πάλι, κάνα αυτάκι, και με τον καιρό ξαναγίνουμε άνθρωποι.

Γι αυτό δεν μπορώ να ακούω γελοίες φακές να επιμένουν ότι στην παρούσα φάση θα γινόταν με άλλες τακτικές να μεταμορφωθούμε σε ανθρώπους.
Ας γελάσω σαν φακή: (δεν έχω ήχο).

Πρώτα απ΄όλα, για να ξαναγίνουμε άνθρωποι πρέπει να αποκτήσουμε ψυχή.
Και από αυτό δεν έχουμε.
Τη χάσαμε. Την έφαγε το χώμα, η πείνα μας η ίδια, οι ιδέες, η μαλακία του εγκεφάλου μας.

Δεν πειράζει όμως.
Η ψυχή ξαναφυτρώνει εύκολα, όπως η φακή σε μια νύχτα στον κεσέ με το βαμβάκι.

Αρκεί να είναι καθαρό το βαμβάκι.

Καθαρό βαμβάκι θα βρούμε στη Βουλή.
Αν και εφόσον ξηλώσουνε από κει μέσα στο σύνολο τους τους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας που μας έθαψαν στο χώμα όταν ήταν κυβέρνηση, με πρώτο και καλύτερο το αρχιθάφτη τον Καραμανλή.
Δεν μπορώ να τον βλέπω αραχτό κι ωραίο στον κεσέ μου, πάνω στο βαμβάκι.
Τον θέλω στα σκουπίδια.
Το ίδιο και τα φιλαράκια του.
Τους χρεώνω το οριστικό θάψιμο ολόκληρου του Ελληνικού λαού με την ελπίδα για ταφόπλακα.

Τους ονειρεύομαι στο χώμα και αυτούς, φακές, αλλά για πάντα.

Το μόνο που μπορεί να κάνει ο ΓΑΠ μπας και μας δει ο ήλιος και φυτρώσει το χεράκι ή το αυτάκι μας πιο γρήγορα.
Και δεν καταλαβαίνω γιατί δεν το κάνει.
Φοβάται κάτι;
Αν φοβάται οτιδήποτε, στο χώμα και αυτός, πιο πέρα όμως, με τους άλλους.
Η δικαιοσύνη είναι το καθαρό βαμβάκι της ψυχής μας, κι όποιος το βρομίζει μάς σκοτώνει αιωνίως.

Με κάνατε φακή καθάρματα, μα φτιάχνω ψυχή να ξαναγίνω άνθρωπος.
Και θα γίνω θέλετε δε θέλετε, σε κάποιο πρεβάζι του μπουρδέλου που δεν ντρέπεστε να αποκαλείτε «Ελλάδα».

Ψάχνω τον ήλιο μόνο, θα τον βρω όμως πού θα πάει;

Σου το λέω ΓΑΠ.
Τώρα είμαστε απλώς φακές, ακίνδυνες, αθώες.
Μα οι φακές με τον καιρό πιάνουνε και σκουλήκια.
Κλάδεψε, πότισε, αλλά καθάρισε επιπλέον.
Και όσο αγκομαχούμε να φυτρώσουμε, βάλε μας κι ένα σκέπαστρο.
Το χωραφάκι μπάζει από παντού.
Δεν υπάρχει ασφάλεια, προστασία, ελπίδα.

Αν είναι να κάνεις σκατά δουλειά, να πάμε όλοι στον κεσέ, εκτός από ψυχή να βγάλουμε μονάχοι μας και σώμα.

Δεν θέλουμε άλλη μπουρδελλάδα.
Δεν θέλουμε φακές, ούτε και φασολάδα.

Άνθρωποι θέλουμε να είμαστε, όπως εκείνη τη στιγμή που μας γεννάει η μάνα μας.

Θα μας απαλλάξει ποτέ από το συρφετό των μεσημεριαναδικων και γενικά κουτσομπολοεκπομπών ?????

του Δημήτρη Στεργιούλη Επίτιμου Διευθυντή 2ου Δημοτικού Σχολείου Κιάτου «ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ»

Το Φεβρουάριο του 1957, το κακουργιοδικείο των Άγγλων αποικιοκρατών στη Λευκωσία καταδίκασε σε θάνατο τον έφηβο αγωνιστή της ΕΟΚΑ Ευαγόρα Παλληκαρίδη. Το παράπτωμα στο οποίο υπέπεσε ο Παλληκαρίδης ήταν η συνειδητή άρνησή του να αναγνωρίσει τη δεσποτεία των Άγγλων στο νησί του, την οποία και πολέμησε με τη γραφίδα και το όπλο. ΄Οσον αφορά στο ότι ο Παλληκαρίδης κατά τη σύλληψή του μετέφερε ένα γρασαρισμένο οπλοπολυβόλο Μπρεν , γύρω από το οποίο στοιχειοθετήθηκε το σε βάρος του κατηγορητήριο από τους αποικιοκράτες , είναι θέμα που δεν αντέχει στη βάσανο της κριτικής και είναι καταγέλαστο το γεγονός ότι αυτό στάθηκε αφορμή και αιτία για να σταλεί στο θάνατο ένας έφηβος, που δεν πρόλαβε καν να λογιστεί νέος. Και ο μεν νόμος παρά την παγκόσμια κατακραυγή-»ακολούθησε την πορεία του» και ο Παλληκαρίδης απαγχονίστηκε τα μεσάνυχτα της 13ης προς την 14η Μαρτίου του 1957 στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας. Σημαιοφόρος της παγκόσμιας κατακραυγής για την καταδίκη του Παλληκαρίδη σε θάνατο, αλλά και της οικουμενικής εκστρατείας για να δοθεί χάρη στον έφηβο επαναστάτη ήταν ο Αμερικανός Βουλευτής της πολιτείας Πενσυλβάνια των Η.Π.Α. Foulton . Δυστυχώς τις εκκλήσεις της Βουλής των Ελλήνων, αλλά και προσωπικοτήτων διεθνούς κύρους από όλο τον κόσμο, καθώς και την έκκληση σαράντα βουλευτών του Εργατικού Κόμματος της Αγγλίας, η βασίλισσα Ελισάβετ τις προσπέρασε ασυγκίνητη . Και για να φανταστείτε το μέγεθος της αναλγησίας , όχι μόνο αρνήθηκε να δώσει χάρη στον έφηβο αγωνιστή , αλλά αρνήθηκε να ικανοποιήσει το αίτημα του πατέρα του εθνομάρτυρα ΕΥΑΓΟΡΑ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗ, να του παραδοθεί η σορός του παιδιού του , για να ταφεί σύμφωνα με τις παραδόσεις του λαού μας και της πίστης μας. Και αφού ο «άνομος νόμος» της αγγλοκρατίας έπρεπε να πάρει το δρόμο του ο ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ τον βάδισε όρθιος και περήφανος, ανυποχώρητος και αταλάντευτος από τις αρχές του πατριωτικού του καθήκοντος. Στάθηκε απτόητος κι ατάραχος κάτω από το ικρίωμα. Κοίταξε κατάματα το θάνατο κι εκείνος χαμήλωσε το βλέμμα του. Ο ΕΥΑΓΟΡΑΣ πέρασε στο πάνθεο των ηρώων, των αθανάτων του Έθνους των Ελλήνων ψάλλοντας τον Εθνικό μας Ύμνο και έκτοτε παραμένει και θα παραμείνει στο διηνεκές παγκόσμιο σύμβολο λευτεριάς. Σύμβολο κάθε ελευθερόφρονα ανθρώπου και κάθε καταπιεζόμενου λαού. Η αγχόνη του Παλληκαρίδη έγινε σταυρός και σημάδι που θα καθοδηγεί όχι μόνο την ελληνική, αλλά την παγκόσμια νεολαία στο δρόμο του καθήκοντος, στο δρόμο του χρέους προς την Πατρίδα. Κι αν οι Άγγλοι αποικιοκράτες έχουν τη σφαλερή εντύπωση ότι με τη φυσική εξόντωση του ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗ πέτυχαν και το θάνατό του «πλανώνται πλάνην οικτράν». Ο ΈΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ ζει και θα ζει στον αιώνα τον άπαντα στην καρδιά κάθε Έλληνα, στην καρδιά κάθε πατριώτη όπου γης. Συμπληρώθηκαν κιόλας πενήντα τρία ολόκληρα χρόνια από τον απαγχονισμό του Παλληκαρίδη. Κι όμως ο μεγάλος στην ψυχή και στο φρόνημα ΕΚΕΙΝΟΣ έφηβος, ο οραματιστής και τραγουδιστής της λευτεριάς της Κύπρου, ζει ανάμεσά μας . Πολλά από τα επαναστατικά και λυρικά του ποιήματα έχουν μελοποιηθεί, έγιναν τραγούδια, έγιναν πατριωτικά θούρια. Σχολεία, Στρατόπεδα, Πολιτιστικοί Σύλλογοι, Αθλητικά Σωματεία, Δρόμοι, Πλατείες, , σε Ελλάδα και Κύπρο, αλλά και σε ελληνικές παροικίες του εξωτερικού φέρουν το όνομά του. Για την προσωπικότητά του έχουν γραφτεί χιλιάδες σελίδες . Ο Παλληκαρίδης πέρασε στην αθανασία. Αποτελεί το σέμνωμα ενός ολόκληρου λαού. Παρέμεινε για πάντα έφηβος. Τι λένε λοιπόν πέθανε; Ο Παλληκαρίδης δεν πέθανε. Δεν πέθανε ο αετός. ΖΕΙ, ΖΕΙ, και θα ΖΕΙ για να μας καθοδηγεί . ΄ Τα χρόνια πέρασαν. Και ως αδυσώπητος που είναι ο χρόνος άφησε τα χνάρια του αυλακώνοντας και το πρόσωπο της «μεγάλης άνασσας», της Ελισάβετ, η οποία διάγει ήδη την όγδοη δεκαετία της ζωής της και οσονούπω θα κληθεί και η ίδια από τον Παντεπόπτη Κύριο να πληρώσει » το κοινόν για όλους τους ανθρώπους χρέος». Πώς θα παρουσιαστεί ενώπιον του Θεού και τι είδους απολογία θα δώσει, για το πώς και γιατί δεν έστερξε να δοθεί χάρη στον Παλληκαρίδη, αλλά συναίνεσε να κοπεί το νήμα της ζωής του πάνω στο άνθος της ηλικίας του, είναι δική της υπόθεση. Και ούτε γράφεται τούτο το άρθρο γι’ αυτό το λόγο. Αλλού αποσκοπεί και καταγράφω το πού. Σύμφωνα με την ειδησεογραφία των ημερών μας, που δεν έχω λόγους να πιστεύω ότι δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, το φετινό καλοκαίρι θα γίνουν στο Πόρτο Χέλι οι γάμοι του Νικόλαου, γιου του έκπτωτου βασιλιά της Ελλάδας Κωνσταντίνου, και σ΄ αυτούς θα παραβρεθεί και η βασίλισσα της Αγγλίας Ελισάβετ. Το γεγονός ότι η Βασίλισσα των Άγγλων αρνήθηκε να χαρίσει τη ζωή σε ένα δεκαεννιάχρονο παιδί του Λαού μας ( κομμάτι του λαού μας είναι ο Κυπριακός Ελληνισμός), που αγωνιζόταν «παντί σθένει» για τη λευτεριά της Πατρίδας του, και λαμβανομένου υπόψη ότι ο θάνατος αυτού του παιδιού στέρησε από τα Ελληνικά Γράμματα, αλλά και την παγκόσμια λογοτεχνία , μια πολλά υποσχόμενη ποιητική προσωπικότητα, γνωστού δε όντως ότι το Πόρτο Χέλι, αλλά και η ευρύτερη περιοχή της Ερμιονίδας συγκαταλέγεται στις περιοχές της Πατρίδας μας με ανεκτίμητη προσφορά στον υπέρ της Ελευθερίας της Ελλάδας Αγώνα και αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού, θα πρέπει να οδηγήσει τον κ. Δήμαρχο Κρανιδίου, Δημοτικό Διαμέρισμα του οποίου αποτελεί το Πόρτο Χέλι, στην άμεση σύγκληση του Δημοτικού Συμβουλίου του και για τους ανωτέρω λόγους να κηρύξει τη βασίλισσα των Άγγλων ανεπιθύμητο πρόσωπο στο Δήμο Κρανιδίου. Ειρήσθω εν παρόδω ότι στην ανωτέρω απόφαση θα πρέπει να δοθεί ευρεία δημοσιότητα για να καταδειχτεί για μια ακόμα φορά ότι «ο πολύπαθος λαός μας ακουμπά με δέος και σεβασμό στα κόκαλα και τα δάκρυα των εθνομαρτύρων μας και των ηρώων μας» και σε καμία των περιπτώσεων δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα σε βέβηλους λεηλάτες των Ιερών και Οσίων της Φυλής μας , όποιοι κι αν είναι αυτοί, να οδηγούν στην αγχόνη αμούστακα παλικάρια μας, που το μόνο τους έγκλημα ήταν ο αγώνας για την αποτίναξη του δυνάστη «για τη χιλιάκριβη τη λευτεριά» «